Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
фрыво́льны, ‑ая, ‑ае.
Не зусім прыстойны, брыдкі. Фрывольныя размовы. □ І зусім ужо дружна рагаталі [слухачы], калі адзін з князёў пачаў даволі бегла чытаць, замест прамовы, нейкае прыватнае інтымнае пісьмо, даволі фрывольнага зместу.Лынькоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Прылі́чны ’прыстойны; дзябёлы, мажны’ (Ян.); відаць, сюды ж семантычна (да 1‑га знач.) і арэальна блізкае прылі́цы ’той, хто лёгка ўваходзіць у кантакт з людзьмі; кампанейскі’ (рэч., ЛА, 3) з рэгулярным чаргаваннем канцавога зычнага асновы. Узыходзіць да прасл.*priličьnъjь прэфіксальнае ўтварэнне ад *ličьnъjь, гл. таксама лі́чны2. Укр.прили́чний ’адпаведны, слушны, дарэчны’, рус.прили́чный ’які падыходзіць, прыстойны’, ст.-рус.приличьныи ’падобны’, ц.-слав.приличьнъ ’тс’, чэш.priličný ’адпаведны’, славен.príličen ’які падыходзіць, значны, вялікі’, серб.-харв.прѝличан ’дастатковы, значны; прыстойны’, балг.прили́чен ’падобны’. Гл. Фасмер, 3, 364.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
неудобопроизноси́мый
1. цяжкавымо́ўны, ця́жкі для вымаўле́ння;
2.(неприличный) шутл. не зусі́м прысто́йны; непрысто́йны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
seemly
[ˈsi:mli]1.
adj.
адпаве́дны; прысто́йны
2.
adv.
адпаве́дна; прысто́йна
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)