пальча́тка ж. перча́тка;
◊ кі́нуць ~ку — бро́сить перча́тку;
падня́ць ~ку — подня́ть перча́тку
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
метну́ть сов., однокр. кі́нуць;
◊
эк, куда́ метну́л! бач, куды́ хапі́ў!;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
не́як.
1. прысл. Нейкім чынам, спосабам.
Трэба н. дабрацца дамоў.
2. прысл. Аднойчы.
Н. вясной пайшлі рыбу лавіць.
3. безас., у знач. вык., з інф. Нельга, няма як (разм.).
Дзіця н. кінуць адно.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ба́хнуць, -ну, -неш, -не; -ні; зак. (разм.).
1. Утварыць моцны адрывісты гук, выстраліць.
Б. з вінтоўкі.
2. З шумам стукнуць, кінуць.
Б. шклянку на падлогу.
|| незак. ба́хаць, -аю, -аеш, -ае.
|| наз. ба́ханне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Пульну́ць ’кінуць, шпурнуць, шпурлянуць’ (ТСБМ; Сцяц.; Жд. 2; віл., Сл. ПЗБ), пульну́ты экспр. ’кінуць’ (камян., Жыв. НС). Гл. пуляць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
абнасе́ніць, ‑ніць; зак., што.
Спец. Кінуць насенне ў зямлю (пра расліны). Лісцёвыя пароды абнасенілі ўчастак лесу.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дакі́нуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак., каго-што.
Кінуць да якога‑н. месца. Дакінуць камень да сярэдзіны ракі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пракі́нуць, -ну, -неш, -не; -кінь; -нуты; зак., што (разм.).
1. Кінуць паміж чым-н.
П. вяроўку паміж сукоў.
2. Злічыць на лічыльніках.
П. на лічыльніках.
3. Кідаючы, не трапіць у цэль.
П. шайбу.
|| незак. пракі́дваць, -аю, -аеш, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
прыча́л, -а і -у, м.
1. -у, гл. прычаліць.
2. -а, мн. -ы, -аў. Вяроўка, канат, якім прычальваюць.
Замацаваць, кінуць, падаць п.
3. -а, мн. -ы, -аў. Месца, дзе прычальваюць.
Карабель стаіць каля прычала.
|| прым. прыча́льны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
«ПАДСЕ́ЧКА»,
бел. нар. гульня. На прасторнай пляцоўцы збіраюцца 8—15 чал. і выбіраюць вядучага — «рыбака», які прысядае і кладзе перад сабой мячык. Астатнія становяцца паўкругам каля мяча. «Рыбак» гаворыць некалькі разоў: «Клюе...» — і нечакана называе імя аднаго з гульцоў. Усе уцякаюць, а той, каго ён назваў, павінен схапіць мяч і кінуць у каго-небудзь з гульцоў, калі пападзе («падсячэ»), той выбывае з гульні, а калі не — выбывае з гульні сам. Апошні гулец падкідае мяч уверх і ўцякае. «Рыбак» імкнецца злавіць мяч і пацэліць ім у гульца, які ўцякае. Калі пападзе, то «рыбаком» становіцца апошні «непадсечаны» гулец.
Я.Р.Вількін.
т. 11, с. 505
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)