fuse

I [fju:z]

n.

1) ко́рак -ка m. (электры́чны засьцерага́льнік)

2) кнот -а m. (у бо́мбе, снара́дзе)

II [fju:z]

1.

v.t.

1) пла́віць

2) сплаўля́ць (злуча́ць шля́хам пла́ўкі)

2.

v.i.

пла́віцца, сплаўля́цца (пра мэта́л); тапі́цца (пра сьве́чку)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

нагарэ́ць сов.

1. в разн. знач. нагоре́ть;

кнот ~рэ́ў — фити́ль нагоре́л;

электры́чнасці нагарэ́ла на шмат рублёў — электри́чества нагоре́ло на мно́го рубле́й;

2. безл., разг. нагоре́ть, доста́ться;

яму́ мо́цна ~рэ́ла — ему́ кре́пко нагоре́ло (доста́лось)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

уверну́ть сов., разг.

1. (завернуть во что-л.) укруці́ць;

уверну́ть ребёнка в одея́ло укруці́ць дзіця́ ў ко́ўдру;

2. (вертя, уменьшить) укруці́ць; зме́ншыць, паме́ншыць;

уверну́ть фити́ль в ла́мпе укруці́ць (зме́ншыць, паме́ншыць) кнот у ля́мпе;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абпалі́ць

1. обже́чь; опали́ть;

а. кане́ц бервяна́ — обже́чь коне́ц бревна́;

а. кнот — обже́чь фити́ль;

а. валасы́ — опали́ть во́лосы;

дуб ~лі́ла мала́нкай — дуб опали́ло мо́лнией;

2. (сильно прокалить — глиняные изделия) обже́чь;

а. гаршкі́ — обже́чь горшки́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыкруці́ць, ‑кручу, ‑круціш, ‑круціць; зак., што.

1. Прышрубаваць; закруціць. Прыкруціць гайку. // Прымацаваць да чаго‑н. з дапамогай шрубы, балта і пад. Клін патрэбна было пазам пакінуць на правую па ходу цягніка рэйку і прыкруціць балтамі. Краўчанка.

2. Закручваючы, прымацаваць; прывязаць. Прыладзіў [Зіновій Цімафеевіч] пучок мачалы, дротам прыкруціў да кія. Важнецкі квач атрымаўся. Нядзведскі.

3. Закруціць трохі або тужэй; падкруціць. Прыкруціць кран. // Круцячы, пакручваючы (рычажок, ручку), зменшыць што‑н., збавіць сілу, моц чаго‑н. Прыкруціць кнот у лямпе. □ Андрэй запаліў вялікі калгасны ліхтар.., прыкруціў агонь — меншы не так патушыць вецер — і пайшоў на ферму. Пташнікаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

приверну́ть сов.

1. в разн. знач. прыкруці́ць, мног. папрыкру́чваць;

приверну́ть га́йку прыкруці́ць га́йку;

приверну́ть фити́ль в ла́мпе прыкруці́ць кнот у ля́мпе;

2. воен. прывярну́ць;

приверну́ть носки́ прывярну́ць наскі́;

3. разг. (повернув, подъехать к чему-л.) прывярну́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падкруці́ць, ‑кручу, ‑круціш, ‑круціць; зак., каго-што.

1. Закруціць глыбей, тужэй. Падкруціць вінт. □ Няўклюдны цвік балюча мул[яе] пятку. Нрыцерці б цвік, абмотку падкруціць... Пысін. // Разм. Круцячы якое‑н. прыстасаванне, узмацніць або павялічыць што‑н. Я падышоў да стала і падкруціў кнот у лямпе. Бажко.

2. Нямнога завіць; падвіць. Падкруціць валасы. □ Сіняўскі падкруціў чорныя вусы, пакасіўся на камандзіра. Алешка.

3. Разм. Нялоўка ступіўшы, падвярнуць. Падкруціць нагу.

4. перан. Разм. Уздзейнічаць на каго‑н., прымусіць рабіць лепш, хутчэй. — А ты вось паспрабуй, падкруці яго, гэтага Бялькевіча. Савіцкі.

•••

Падкруціць (закруціць) гайку (гайкі) — павялічыць патрабаванні, зрабіць іх больш строгімі, суровымі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыкруці́ць сов.

1. (завинтить) приверну́ть;

п. га́йку — приверну́ть га́йку;

2. (прикрепить с помощью винта) привинти́ть, приверну́ть;

3. (привязать, закручивая) прикрути́ть, приверну́ть;

4. (вертя, убавить) прикрути́ть;

п. кнот у ля́мпе — прикрути́ть (приверну́ть) фити́ль в ла́мпе;

п. кран — прикрути́ть (приверну́ть) кран

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падкруці́ць сов.

1. (завернуть немного) подкрути́ть; подверну́ть; подвинти́ть;

п. га́йку — подверну́ть га́йку;

2. (подбавить) подкрути́ть;

п. кнот у ля́мпе — подкрути́ть фити́ль в ла́мпе;

3. (усы, волосы) подкрути́ть;

4. разг. (повредить неловким движением) подверну́ть;

п. нагу́ — подверну́ть но́гу;

◊ п. га́йкі — закрути́ть (завинти́ть) га́йки

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

запанава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе; зак.

1. над чым. Устанавіць сваю ўладу, сваё панаванне. — А ўсё ж, брат, — папрасіў Кастусь, — растлумач ты мне ясней: чаму князі і каралі запанавалі над народам? Якімовіч.

2. Пачаць панскае, бяздзейнае жыццё. — Паны, якіх мы прагналі адсюль, а іх маёмасць і зямлю вам, сялянам, аддалі, ізноў хочуць прыйсці сюды, каб запакаваць у сваіх маёнтках. Нікановіч. // перан. Зажыць заможна і шчасліва. Блізка той дзянёк, калі Шчасна запануем, Станем самі мы людзьмі І край адбудуем. Купала.

3. Настаць, устанавіцца. Калі паднялося сонца, вялікая цішыня запанавала на зямлі. Чорны. Бацька ўкруціў кнот газоўкі, каб яна не вельмі свяціла, і ў хаце запанаваў нейкі казачны паўзмрок — святло газоўкі змяшалася з месячным. Сабаленка.

4. перан. Зрабіцца пануючым, вырашальным. У вершах запанавала задумлівая элегічнасць. «Маладосць».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)