соедини́тельный злуча́льны;

соедини́тельная ткань биол. злуча́льная тка́нка;

соедини́тельный сою́з грам. злуча́льны злу́чнік;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

злу́чнік, ‑а, м.

Службовае слова, якое ўжываецца для сувязі слоў і сказаў. Злучальны злучнік. Падпарадкавальны злучнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

kopulatív a злуча́льны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

łączący

аб’яднальны, злучальны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

КАМУНІКА́БЕЛЬНАСЦЬ (ад позналац. communicabilis злучальны),

1) сумяшчальнасць (здольнасць да супольнай працы) рознатыповых сістэм перадачы інфармацыі.

2) Здольнасць людзей да зносін, службовых і вытв. дачыненняў, таварыскасць.

т. 7, с. 542

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

béiordnend a грам. злуча́льны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

соединя́ющий

1. прич. які́ (што) злуча́е;

2. прил. злуча́льны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

joining vowel

злуча́льны гало́сны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

coordinate conjunction

злуча́льны злу́чнік

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

кан’юнктыві́т

(ад лац. coniunctivus = злучальны)

запаленне кан’юнктывы.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)