няве́ста, -ы, ДМ -сце, мн. -ы, -ве́ст, ж.
1. Дзяўчына або жанчына, якая выходзіць замуж; маладая.
Жаніх і н.
2. Дзяўчына, якая дасягнула шлюбнага ўзросту.
У суседкі дачка ўжо н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
north-west [ˌnɔ:θˈwest] n. паўно́чны за́хад;
naut. норд-ве́ст
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
north-wester [ˌnɔ:θˈwestə] n. мо́цны паўно́ чназахо́дні ве́цер;
naut. норд-ве́ст
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
NW (пісьмовае скар. ад north-west) паўно́чны за́хад;
naut. норд-ве́ст
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Мантсерат,
уладанне Вялікабрытаніі ў Вест-Індыі.
т. 10, с. 88
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
south-wester [ˌsaʊθˈwestə] n.
1. паўднёва-захо́дні ве́цер; зюйд-вест
2. непрамака́льная ша́пка, зюйдве́стка (у маракоў)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
кюрасо́
(гал. Curacao = назва вострава ў Вест-Індыі)
апельсінавы лікёр.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Весць ’паведамленне, вестка’ (КТС, БРС, Яруш.), весьць ’весці, навіна’ (Бяльк., Кр.), укр. вість, рус. весть ’тс’, ст.-рус. вѣсть ’вестка, навіны, чуткі; плёткі; знак, сігнал’, ст.-слав. вѣсть, польск. wieść ’паведамленне, вестка; легенда, паданне’, каш. vjesc, н.-луж. wěsc ’(па)знанне, веды, вестка’, в.-луж. powěsć ’паведамленне, вестка’; ’аб’ява, плёткі, слава’, чэш. věst (< рус. весть), славац. кніжн. уст. vesť, славен. vẹ̑st ’уменне, веданне’, серб.-харв. ве̑ст, vȉjest ’паведамленне, вестка, чутка’, макед. вест, балг. вест ’тс’. Прасл. лексема, якая ўтварылася пры дапамозе суф. ‑tь, далучанага да асновы věd‑ (< věděti): věd‑tь > věttь > věstь (Фасмер, 1, 304; Праабражэнскі, 1, 108; Шанскі, 1, В, 75; Траўтман, 338; БЕР, 1, 137). Роднаснае са ст.-інд. vitti‑, авест. visti (< і.-е. *woidti‑s).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)