няве́ста, -ы, ДМ -сце, мн. -ы, -ве́ст, ж.
1. Дзяўчына або жанчына, якая выходзіць замуж; маладая.
Жаніх і н.
2. Дзяўчына, якая дасягнула шлюбнага ўзросту.
У суседкі дачка ўжо н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
north-west [ˌnɔ:θˈwest] n. паўно́чны за́хад;
naut. норд-ве́ст
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
north-wester [ˌnɔ:θˈwestə] n. мо́цны паўно́ чназахо́дні ве́цер;
naut. норд-ве́ст
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
NW (пісьмовае скар. ад north-west) паўно́чны за́хад;
naut. норд-ве́ст
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
south-wester [ˌsaʊθˈwestə] n.
1. паўднёва-захо́дні ве́цер; зюйд-вест
2. непрамака́льная ша́пка, зюйдве́стка (у маракоў)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
кюрасо́
(гал. Curacao = назва вострава ў Вест-Індыі)
апельсінавы лікёр.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
МАНТСЕРА́Т (Montserrat),
востраў у Вест-Індыі. Пл. 100 км². На востраве аднайм. ўладанне Вялікабрытаніі.
т. 10, с. 88
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Весць ’паведамленне, вестка’ (КТС, БРС, Яруш.), весьць ’весці, навіна’ (Бяльк., Кр.), укр. вість, рус. весть ’тс’, ст.-рус. вѣсть ’вестка, навіны, чуткі; плёткі; знак, сігнал’, ст.-слав. вѣсть, польск. wieść ’паведамленне, вестка; легенда, паданне’, каш. vjesc, н.-луж. wěsc ’(па)знанне, веды, вестка’, в.-луж. powěsć ’паведамленне, вестка’; ’аб’ява, плёткі, слава’, чэш. věst (< рус. весть), славац. кніжн. уст. vesť, славен. vẹ̑st ’уменне, веданне’, серб.-харв. ве̑ст, vȉjest ’паведамленне, вестка, чутка’, макед. вест, балг. вест ’тс’. Прасл. лексема, якая ўтварылася пры дапамозе суф. ‑tь, далучанага да асновы věd‑ (< věděti): věd‑tь > věttь > věstь (Фасмер, 1, 304; Праабражэнскі, 1, 108; Шанскі, 1, В, 75; Траўтман, 338; БЕР, 1, 137). Роднаснае са ст.-інд. vitti‑, авест. visti (< і.-е. *woidti‑s).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
КУ́БА (Cuba),
востраў у Вест-Індыі, самы вял. ў групе Вял. Антыльскіх а-воў. Пл. 105 тыс. км². На востраве размешчана асн. ч. дзяржавы Куба.
т. 8, с. 545
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)