Валача́шчы. Гл. валацуга.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Валачу́га. Гл. валацуга.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Валачу́н. Гл. валацуга.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

gadabout

[ˈgædə,baʊt]

informal

бадзя́га, валацу́га m. & f., туля́га -і m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Strolch m -s, -e бадзя́га, валацу́га, бася́к

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

бяздо́мак, ‑мка, м.

Разм. Той, хто не мае свайго жылля і сям’і; беспрытульны чалавек, валацуга. [Каліта:] — Усе маюць свае хаты, адзін старшыня, як бяздомак, жыве на чужой кватэры. Паслядовіч. Не адразу некрашоўцы пазналі бяздомка Амелю. Лобан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

leser

м. разм. пагард. лайдак; валацуга

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

lump

м. разм. пагард. люмпен, валацуга

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

drapichrust

м. бадзяга, валацуга, нягоднік, паганец

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

przybłęda

ж. бадзяга, валацуга, чужынец, прыблуда

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)