never-ending [ˌnevərˈendɪŋ] adj. няспы́нны; бесперапы́нны; безупы́нны; бяско́нцы;

This work is never-ending. Гэтай працы канца-краю не відаць.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

slow​2 [sləʊ] adv. паво́льна;

go slow зніжа́ць тэмп пра́цы;

Go slow with your decision. Не спяшайся з рашэннем.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

каапера́цыя

(лац. cooperatio = супрацоўніцгва)

1) форма арганізацыі працы, пры якой значная колькасць людзей удзельнічае ў адным або розных, але звязаных паміж сабой працэсах працы;

2) калектыўнае вытворчае або гандлёвае аб’яднанне, якое ствараецца на сродкі яго членаў (напр. сельскагаспадарчая к., спажывецкая к.).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

гераіза́цыя

(ад герой)

надзяленне каго-н. або чаго-н. гераічнымі рысамі (напр. г. працы ў мастацкай творчасці).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

premiowy

прэміяльны;

premiowy system płac — прэміяльная сістэма аплаты працы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

skulk

[skʌlk]

v.i.

1) хава́цца, ухіля́цца (ад адка́знасьці, пра́цы)

2) кра́сьціся, прабіра́цца ўпо́тай

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

pitch in

а) энэргі́чна за што-н. бра́цца

б) дапамага́ць у пра́цы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

unoccupied

[ʌnˈɑ:kjəpaɪd]

adj.

незаня́ты; паро́жны, пусты́, без жыхаро́ў (дом); без заня́тку, бяз пра́цы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

субо́тнік, ‑а, м.

1. Добраахвотна і бясплатнае калектыўнае выкананне якой‑н. грамадска-карыснай працы ў нерабочы час. Маладыя рабочыя льнозавода дружна выходзілі пасля работы на суботнікі. «Звязда».

2. Сектант, які належыць да секты, што святкуе суботу замест нядзелі.

•••

Камуністычны суботнік — бясплатная работа на карысць грамадства ў нерабочы час, як праяўленне камуністычных адносін да працы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

інтэліге́нт, ‑а, М ‑нце, м.

Асоба, якая належыць да інтэлігенцыі; чалавек разумовай працы. Хрысцюк лічыў сябе інтэлігентам. У яго разумовая праца. Дуброўскі.

[Ад лац. intelligens, intelligentis — які разумее, ведае; спецыяліст.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)