нерасці́лішча, ‑а, н.

Месца нерасту рыб.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пагэ́туль, прысл.

Да гэтага месца, дасюль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пне́вішча, ‑а, н.

Месца, пакрытае пнямі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Stätte

1) ме́сца (здарэння, падзеі і г.д.)

2) ме́сца, жыллё;

éine bléibende [áltgewohnte] ~ пастая́ннае [насе́джанае] ме́сца

3) ача́г, крыні́ца, (асно́ўны) цэнтр (хваробы, культуры і да т.п.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Líegeplatz m -es, -plätze

1) месцазнахо́джанне, ме́сца

2) чыг. спа́льнае ме́сца

3) марск. я́карная стая́нка

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Stándort m -(e)s, -e

1) ме́сца стая́нкі (аўтамашын)

2) ме́сца размяшчэ́ння (вайсковай часці); гарнізо́н

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

за́балаць ж. разм. (забалочанае месца) Súmpfboden m -s, -böden

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

НАСЕ́ЛЕНЫ ПУНКТ, населенае месца, паселішча,

пастаяннае або часовае месца, дзе пражывае насельніцтва: звычайна мае геагр. назву (тапонім). Падзяляецца па нар.-гасп. функцыях, колькасці жыхароў, адм. статусе і інш. Вядучае месца сярод населеных пунктаў належыць гарадам. Вял. сельскія Н.п. ў Расіі і на Украіне называюць сёламі (часам і на Беларусі), на поўдні Расіі — станіцамі, у горных раёнах Каўказа, Сярэдняй Азіі і Казахстана — ауламі. На Беларусі акрамя гарадоў пашыраны вёскі, гарадскія пасёлкі, рабочыя пасёлкі, трапляюцца хутары, курортныя пасёлкі. Да 1930—40-х г. існавалі мястэчкі.

т. 11, с. 197

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Éhrenplatz m -es, -plätze пачэ́снае ме́сца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Stéhplatz m -es, -plätze стая́чае ме́сца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)