overtime

[ˈoʊvərtaɪm]

1.

n.

1) звыш ча́су

overtime work — пра́ца звыш усталява́нага ча́су

overtime pay — пла́та за таку́ю пра́цу

2) (у спо́рце) дадатко́вы час, овэрта́йм -у m.

2.

adj.

звышчасо́вы; звышпрагра́мны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

fortáb, fortán adv ад гэ́тага ча́су; надале́й, у дале́йшым

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Fréizeitgestaltung f -, -en арганіза́цыя мерапрые́мстваў па правядзе́нню во́льнага ча́су

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Pérfekt n -s, -e грам. перфе́кт (форма прошлага часу)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Temporálsatz m -s, -sätze гарм. дада́ны акалі́чнасны сказ ча́су

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

zéitgemäß a

1) суча́сны, адпаве́дны ду́ху ча́су

2) своечасо́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

цэйтно́т

(ням. Zeitnot, ад Zeit = час + Not = неабходнасць)

1) недахоп часу на абдумванне чарговых хадоў пры гульні ў шахматы, шашкі;

2) перан. востры недахоп часу ў якой-н. справе.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

Даты́чыць, датычыцца ’датычыцца’ (БРС). Запазычанне з польск. dotyczyć ’тс’. Запазычанне адносна новага часу (няма ў Булыкі, Запазыч.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ты́яць ‘тлусцець, таўсцець’ (Сцяшк. Сл.). Да тыць (гл.), другасны інфінітыў, утвораны пад уплывам асабовых форм цяп. часу.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

◎ Прапашча́ ’той, хто прападае’ (Касп.). З рус. пропащий, незалежн. дзеепрым. цяп. часу ад дзеяслова пропасть (гл. прапасці).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)