środek odstraszający owady — сродак супраць насякомых
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
płatniczy
плацежны;
środek płatniczy — плацежны сродак;
bilans płatniczy — плацежны баланс;
nakaz płatniczy — плацежны ордэр
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
lekarstwo
н.
1. лякарства; медыкаменты; лекі;
2. лекі; сродак;
ani na lekarstwo — ані; ніколькі
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
ласьён
(фр. lotion, ад лац. lotio = мыццё)
касметычны гігіенічны сродак для догляду скуры твару.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
ласьён
(фр. lotion, ад лац. lotio = мыццё)
касметычны гігіенічны сродак для догляду скуры твару.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
antiseptic
[,æntəˈseptɪk]1.
adj.
які́ прадухіля́е заражэ́ньне, антысэпты́чны
2.
n.
сро́дак, які́ прадухіля́е заражэ́ньне, антысэ́птык -а m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
digestive
[daɪˈdʒestɪv]1.
adj.
1) стравава́льны
2) які́ дапамага́е стравава́ньню
2.
n.
сро́дак, лек, які́ дапамага́е стравава́ньню
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
thickening
[ˈӨɪkənɪŋ]
n.
1) сро́дак для згушчэ́ньня (рэ́чыва, напр крухма́л)
2) згу́стак -ка m.
3) згушчэ́ньне n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
АКАЗІЯНАЛІ́ЗМ,
моўная з’ява, якая не адпавядае агульнапрынятаму ўжыванню; ствараецца як выразны сродак у пэўным кантэксце і не замацоўваецца як моўная норма. Аказіяналізм — звычайна словы («вершаправод», «ночапіс», «шалёнагубая»), але магчыма выкарыстанне асобных формаў у якасці новых слоў («соў», «савя» замест літ. «сава», «статуй» — «статуя») і словазлучэнняў («мяцеляцца спіцы», «навальніцы ракет»). Найчасцей утвараюцца пісьменнікамі, таму інакш наз. аўтарскімі, індывідуальна-стыліст. неалагізмамі. Набываюць значэнне паэт.тропаў.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
АСМАНІ́ЗМ, атаманізм,
ідэйна-паліт. дактрына, высунутая «новымі асманамі» і младатуркамі ў Асманскай імперыі ў канцы 19 ст. Напачатку дэкларавала «роўнасць усіх асманаў», г. зн. усіх падданых Асманскай імперыі без нац. і рэліг. адрознення. Потым, асабліва пасля прыходу младатуркаў да ўлады ў 1908, ператварылася ў сродак барацьбы супраць нац. патрабаванняў нетурэцкіх народаў і ў ідэалаг. абгрунтаванне неабходнасці іх атурэчвання дзеля стварэння «адзінай асманскай нацыі».