Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
ласьён
(фр. lotion, ад лац. lotio = мыццё)
касметычны гігіенічны сродак для догляду скуры твару.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
ласьён
(фр. lotion, ад лац. lotio = мыццё)
касметычны гігіенічны сродак для догляду скуры твару.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
digestive
[daɪˈdʒestɪv]1.
adj.
1) стравава́льны
2) які́ дапамага́е стравава́ньню
2.
n.
сро́дак, лек, які́ дапамага́е стравава́ньню
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
thickening
[ˈӨɪkənɪŋ]
n.
1) сро́дак для згушчэ́ньня (рэ́чыва, напр крухма́л)
2) згу́стак -ка m.
3) згушчэ́ньне n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
antiseptic
[,æntəˈseptɪk]1.
adj.
які́ прадухіля́е заражэ́ньне, антысэпты́чны
2.
n.
сро́дак, які́ прадухіля́е заражэ́ньне, антысэ́птык -а m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ГАВО́РКА,
найдрабнейшая адзінка дыялектнай мовы, сродак зносін жыхароў аднаго рэгіёна. Кожная гаворка (на Беларусі, напр., слуцкая, навагрудская, чэрвеньская) уяўляе сабой пэўную сістэму ўзаемазвязаных асаблівасцей: фанетычных, граматычных, лексіка-фразеалагічных, што функцыянуюць як элементы складанага моўнага арганізма. Група або некалькі груп мясц. гаворак, аб’яднаных агульнасцю рыс у фанетыцы, граматычным і лексічным складзе, утвараюць дыялект.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЛІНАЛЕ́НАВАЯ КІСЛАТА́,
9,12,15-октадэкатрыенавая кіслата, аднаасноўная карбонавая к-та з трыма ізаляванымі падвойнымі сувязямі, C17H29COOH; адносіцца да незаменных тлустых кіслот. Бясколерная алеепадобная вадкасць, шчыльн. 904—914 кг/м³. Не раствараецца ў вадзе; раствараецца ў этаноле, эфіры. Трыгліцэрыды Л.к. ўваходзяць у алеі, этылавы эфір — кампанент лінетолу (лек.сродак для зніжэння халестэрыну ў крыві).
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Ску́лачнік ‘мальва кучаравая, Malva crispa L.’ (Кіс., Дэмб. 1, Інстр. 2), тое ж ску́льнік (Нас., Гарэц.), ску́лашнік (Касп.), ску́лішнік (Бяльк.). Да скула (гл.), таму што лісце расліны як размякчальны сродак прыкладваецца да скул, нарываў. Магчыма, сюды ж скула́ — “гэта ў нас так водарасць завуць, зялёную, махнатую, з чырвонай верхавінкай ’ (У. Караткевіч, Маладосць, 1987, 1, 156).