МІНКО́ЎСКІ ((Minkowski) Герман) (22.6.1864, в. Алексоты Каўнаскага пав., Літва — 12.1.1909),

нямецкі матэматык і фізік, адзін з заснавальнікаў спец. адноснасці тэорыі. Праф. ун-таў у Боне (з 1892), Кёнігсбергу (з 1895), Цюрыху (з 1896), Гётынгене (з 1902); прадстаўнік гётынгенскай матэм. школы. Навук. працы па геаметрыі, геам. метадах у тэорыі лікаў, матэм. фізіцы, гідрадынаміцы. Даў геам. інтэрпрэтацыю кінематыкі спец. тэорыі адноснасці (гл. Мінкоўскага прастора-час).

Тв.:

Рус. пер. — Пространство и время // Принцип относительности: Г.А.Лоренц. А.Пуанкаре. А.Эйнштейн. Г.Минковский. Л., 1935.

Літ.:

Делоне Б.Н. Герман Минковский // Успехи мат. наук. 1936. Вып. 2.

Г.Мінкоўскі.

т. 10, с. 390

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

рэспіра́цыя, ‑і, ж.

Спец. Дыханне.

[Лац. respiratio.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

віруле́нтны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Хваробатворны.

[Ад лац. virulentus — ядавіты.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паліхро́мія, ‑і, ж.

Спец. Шматколернасць.

[Ад грэч. polychrōmos — шматколерны.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пента́эдр, ‑а, м.

Спец. Пяціграннік.

[Ад грэч. pente — пяць і hedra — аснова.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трыгана́льны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Трохвугольны.

[Лац. trigonalis.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

уры́на, ‑ы, ж.

Спец. Мача.

[Лац. urina.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

эксіка́цыя, ‑і, ж.

Спец. Высушванне.

[Лац. exsiccatio.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

запа́рачны спец. запа́рочный;

~ная ка́мера — запа́рочная ка́мера

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

даччы́ны спец. доче́рний;

~ная фі́рма — доче́рняя фи́рма

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)