Мяльня́, пін. мельня́ ’балбатун’ (Нар. лекс., Сцяц.). Да малоць. Аб суфіксе ‑н‑я гл. Сцяцко, Афікс. наз., 58.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Мяшня́к ’змешаны лес’ (зэльв., Сцяшк. Сл.). Да мяшиць (гл.). Аб суфіксе -няк гл. Сцяцко, Афікс. наз., 118–119.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Кілча́к ’хвароба языка ў жывёлы’ (КЭС, лаг.). Да кілах. Аб суфіксацыі на ‑чах гл. Сцяцко, Афікс. наз., 176.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ладыкы (царк.) ’архірэі’ (Булг.). Аб адпадзенні пачатковага у (з в) гл. Карскі, 1, 336–337. Да уладыка (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Дубэ́льты ’другія рамы’ (БРС, Сцяшк., Жд. 2). Запазычанне з польск. мовы (dubelt ’удвая’; аб паходжанні гл. пад ду́бальт).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Плы́шка ’плашка’ (саліг., Нар. словатв.). Да плашка, плахай плахай (гл.). Аб мене а > ы гл. Карскі, 1, 102.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Прахажа́й ’прайдзісвет, хлус’ (Нас.). Дэрыват ад прахо́жы < прахадзі́ць з суф. ‑ай. Аб словаўтварэнні гл. Сцяцко, Афікс. наз., 23.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

*Ра́савы, ра́сову ’светла-шэрай з жаўцізной масці (аб кані)’ (ТС). Няясна; магчыма ідэнтычна расо́вы ’пародзісты’ (гл. ра́са 2).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

леге́нда

(лац. legenda = тое, што павінна быць прачытана)

1) вуснае народнае апавяданне аб якой-н. гістарычнай або выдуманай падзеі, асобе;

2) выдумка, што-н. неверагоднае;

3) сукупнасць умоўных знакаў і тлумачэнняў да карты, што раскрываюць яе значэнне.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

ідэа́льны

(п.-лац. idealis, ад гр. idea = паняцце)

1) які існуе толькі ў свядомасці, у ідэях і ўяўленнях;

2) які адпавядае паняццю аб ідэале; узвышаны (напр. і-ая любоў);

3) вельмі добры, узорны (напр. і-ыя ўмовы).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)