трэ́сці

1. schütteln vt; rütteln vt;

2. (рабіць вобыск) durchstöbern vt, durchschen vt;

3. (выклікаць дрыжыкі):

яго́ трасе́ ад хо́ладу er zttert vor Kälte;

мяне́ трасе́ гара́чка [ад гара́чкі] ich hbe Schüttelfrost, das Feber schüttelt mich;

трэ́сці руку́ die Hand drücken [schütteln]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

дзяжу́рства н. Dienst m -es, -e; Wchdienst m, Tgesdienst m; ufsicht f -, -en (у школе); Beritschaftsdienst m (пажарнай каманды, урачоў); Stzwache f -, -n (ля ложка хворага);

начно́е дзяжу́рства Nchtdienst m, Nchtwache f;

сёння яго́ дзяжу́рства er hat hute Dienst

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

на́смарк м. мед. Schnpfen m -s;

храні́чны на́смарк chrnischer [k-] Schnpfen, Stckschnupfen m;

алергі́чны на́смарк Rizschnupfen m, allrgisch bedngter Schnpfen;

схапі́ць на́смарк разм. den [inen] Schnpfen kregen; sich (D) den [inen] Schnpfen hlen;

у яго́ на́смарк er hat Schnpfen; er ist verschnpft

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прыва́тны

1. privat [-´vɑ:t], Privat- [-´vɑ:t-];

прыва́тная ўла́снасць Privteigentum n -s;

прыва́тны капіта́л Privtkapital n -s;

гэ́та яго́ прыва́тная спра́ва das ist sine Privtangelegenheit;

прыва́тны вы́падак ein speziller Fall, Snderfall m -(e)s, -fälle;

прыва́тнае пыта́нне inzelfrage f, Tilfrage f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

бры́тва ж. Rasermesser n -s, -;

бяспе́чная бры́тва Raserapparat m -(e)s, -e; Raserklinge f -, -n (лязо);

электры́чная бры́тва Elktrorasierer m -s, -, Trckenrasierer m;

у яго́ язы́к як бры́тва er hat ine schrfe Znge; er hat Hare auf den Zähnen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

валі́цца (падаць) (hn)fllen* vi (s); mfallen* vi (s);

у яго́ ўсё ва́ліцца з рук ihm fällt alles aus den Händen (ад няўмеласці); er lässt die Hände snken* (ад адчаю, роспачы);

валі́цца з ног ад сто́мленасці vor Müdigkeit mfallen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

падсы́паць, ‑плю, ‑плеш, ‑пяе; зак.

1. што і чаго. Насыпаць дадаткова, насыпаючы, падбавіць. Падсыпаць вугалю ў топку. Падсыпаць солі ў суп. / у безас. ужыв. Цяпер, пры марозіку, усё тут сцвярдзела, зраўнялася, потым яшчэ сняжку нядаўна падсыпала. Кулакоўскі. // Усыпаць, насыпаць употай, з пэўным намерам. Падсыпаць атруты.

2. што і чаго. Насыпаць пад каго‑, што‑н. Я выпраг з калёс, [каня], завёў яго ў стайню. Падсыпаў пад пысу аўса. Сачанка. Суддзя круціўся на крэсле, нібы пад яго падсыпалі жменю іголак. Лынькоў.

3. што. Зрабіць крыху вышэйшым, насыпаўшы дадаткова пяску, зямлі і пад. [Мацей:] — Эй, гаспадар! Не лянуйся, прызбу падсып, лавачку змайструй... Краўчанка.

4. перан.; каму. Разм. Пабіць, строга пакрытыкаваць каго‑н. — Правільна, дзед! Падсып яму... Хай пацярэбіцца... — Крый яго! Пташнікаў.

•••

Падсыпаць перцу (солі) — добра даняць, дапячы каму‑н. іроніяй, едкім словам.

падсыпа́ць, а́ю, ‑а́еш, ‑а́е.

Незак. да падсы́паць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

спла́віць 1, сплаўлю, сплавіш, сплавіць; зак., што.

1. Злучыць шляхам плаўлення. Сплавіць жалеза з хромам.

2. перан. Аб’яднаць у непадзельнае цэлае; злучыць. Каб сплавіць іх характары, рысы і звычкі ў адно, то вельмі можа быць, што ў такога хлопца .. [Маша] закахалася б адразу, такі набліжаўся б да яе ідэалу. Шамякін.

спла́віць 2, сплаўлю, сплавіш, сплавіць; зак.

1. што. Адправіць уплынь па цячэнню ракі (лес і пад.). [Немцы] спяшаліся, каб да замаразкаў сплавіць лес. Гурскі.

2. перан.; каго-што. Разм. Імкнучыся пазбавіцца ад каго‑, чаго‑н., адправіць або ўладкаваць яго куды‑н. Вопытная настаўніца, палічыўшы .. [Барыса] безнадзейным, пастаралася сплавіць яго Лене. Няхай. Мы сплавілі .. [кабылу] артылерыстам: можа ў кампаніі з іншымі коньмі будзе цягнуць гармату. Лужанін. // Збыць, прадаць што‑н. [Бялькевіч:] — Я і сам яго [сома] не пакаштаваў нават. Жонка ў раён сплавіла. Прадалі. Савіцкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шчаці́ністы, ‑ая, ‑ае.

1. Пакрыты, зарослы густым шчаціннем (пра жывёл). Ні заду, ні кароткіх ног не было відаць, але ж бурая галава з шчаціністым хібам, натапыранымі вушамі, вялізнымі ікламі і маленькімі злоснымі вочкамі была жудаснай. Маўр. // Густа парослы кароткімі жорсткімі валасамі (пра твар). Дзіцячая рука сутаргава паднялася і жорстка кранулася.. шчаціністай шчакі салдата. Лынькоў. Мужчына прычмокнуў языком, і шчаціністы твар яго расплыўся ў шырокай ласкавай усмешцы. Няхай.

2. Жорсткі, цвёрды, які нагадвае шчацінне (пра валасы, поўсць). Смех недзе бушаваў у яго сярэдзіне, і ад яго толькі торгаліся шчаціністыя рудыя вусы. Сабаленка. Гэты рабочы быў худы з твару, аброслы шчаціністай барадой. Пестрак. // перан. Паверхня якога пакрыта чым‑н. калючым, што нагадвае шчацінне. А дома ў гэту самую пару рахманы верасень бесклапотна валочыцца за статкам кароў па шчаціністым іржэўніку. Васілевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

А́НГІРАС,

у ведыйскай і індуісцкай міфалогіі вялікі мудрэц; пасрэднік паміж багамі і людзьмі, родапачынальнік паўбагоў-ангірасаў. Ангіраса лічаць трэцім сынам Брахмы, аўтарам многіх гімнаў «Рыгведы», з яго імем звязваюць вобраз заканадаўца і астранома.

т. 1, с. 344

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)