парода трусоў мяса-шкуркавага кірунку. Выведзены ў Аўстрыі ў канцы 19 ст. метадам узнаўленчага скрыжавання жывёл пароды бельгійскі волат з дробнымі блакітна-шэрымі мясц. трусамі. Парода вельмі пашырана ў краінах Еўропы. На Беларусі гадуюць аматары.
Трусы сярэдняй велічыні з падоўжаным тулавам і моцным касцяком, даўж. цела 52—56 см і больш, ахоп грудзей 35—37 см, сярэдняя жывая маса 4,5 кг. Валасяное покрыва нармальнага шэрснага тыпу, бліскучае, з аднароднай шыза-блакітнай афарбоўкай. Шкуркі выкарыстоўваюць для імітацыі пад каштоўнае футра пушных звяроў і ў натуральным выглядзе.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ландра́с
(дацк. Landrace, ад land = краіна + race = парода)
беконная парода свіней, выведзеная ў Даніі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
pointer[ˈpɔɪntə]n.
1.infml намёк; пара́да; падка́зка
2. ука́зка
3. паказа́льнік; стрэ́лка (вымяральнага прыбора)
4. по́йнтар (парода паляўнічых сабак)
5.comput. паказа́льнік, спасы́лка
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Andalusian
[,ændəˈlu:ʒən]1.
adj.
андалюзі́йскі
2.
n.
1) андалюзі́ец -йца m.
2) паро́да сво́йскае пту́шкі
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
acidic
[əˈsɪdɪk]
adj.
1) кісло́тны
acidic ions — кісло́тныя іёны
2) кі́слы
acidic rock — кіслая паро́да
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
апо́ка1, ‑і, ДМ апоцы, ж.
Спец. Прыстасаванне, у якім робіцца ліцейная форма.
апо́ка2, ‑і, ДМ апоцы, ж.
Асадкавая цвёрдая лёгкая горная парода, багатая на крэменязём.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Bóxerm -s, -
1) баксёр (спартсмен)
2) баксёр (парода сабак)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
leghorny
мн.с.-г. легорн (парода курэй);
hodować leghorny — гадаваць легорнаў
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
нажда́к, ‑у, м.
Горная парода, якая складаецца з дробных зярнят карунду і прымесей іншых мінералаў. // Парашок з гэтага мінералу, які ўжываецца для шліфоўкі або чысткі металічных вырабаў, шкла і пад.
[Цюрк. nadžak.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ГЛЕ́БАВЫЯ ГАРЫЗО́НТЫ, генетычныя гарызонты глебы,
аднародныя паводле афарбоўкі, шчыльнасці, вільготнасці, грануламетрычнага, мінералагічнага і хім. саставу гарызантальныя слаі, якія фарміруюцца ў выніку ўтварэння глеб. Кожнаму тыпу глеб адпавядае пэўная колькасць, выражанасць і чаргаванне гарызонтаў, магутнасць якіх складае ад некалькіх да дзесяткаў сантыметраў. Сукупнасць глебавых гарызонтаў утварае глебавы профіль. Звычайна зверху ўніз вылучаюць глебавыя гарызонты: перагнойна-акумулятыўны (A) з падгарызонтамі — лясны подсціл, дзёран (Aо), гумусавы (A1, для ворных глеб — Aвор) і элювіяльны, ці гарызонт вымывання (A2); ілювіяльны, ці гарызонт умывання (B), глеевы (G; g), мала закранутая глебаўтваральным працэсам мацярынская парода (C); подсцільная парода (Д).