1. Сукупнасць якасцей, якія прыносяць задавальненне, асалоду зроку, слыху; усё прыгожае і прыемнае.
Якое х. вакол!
2. Краса, прыгажосць, чароўнасць.
Х. прыглядзіцца, а розум прыгадзіцца (прыказка).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
слых (род.слы́ху) м. слух;
○ абсалю́тны с. — абсолю́тный слух;
◊ на с. — на слух;
ні слы́ху ні ды́ху — ни слу́ху ни ду́ху;
ператвары́цца ў с. — обрати́ться в слух
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
слых, -у, м.
1. Адно з пяці знешніх пачуццяў, якое дае магчымасць успрымаць гукі.
Органы слыху.
2. Здольнасць правільна ўспрымаць і аднаўляць музычныя гукі.
Абсалютны с.
Падбіраць музыку на слых.
3. Вестка, гаворка пра каго-н., звычайна нічым яшчэ не падмацаваная.
Сярод людзей пра гэта пайшоў нядобры с.
◊
Ні слыху ні дыху (разм.) — няма ніякіх вестак.
|| прым.слыхавы́, -а́я, -о́е (да 1 і 2 знач.).
Слыхавыя органы.
С. апарат.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
cacophonous
[kæˈkɑ:fənəs]
adj.
какафані́чны, непрые́мны для слы́ху, немілагу́чны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Óhrenschmausm -es уце́ха для слы́ху [вушэ́й]
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
сурдапедаго́гіка, ‑і, ДМ ‑гіцы, ж.
Навука пра выхаванне і навучанне дзяцей з парушэннямі слыху.
[Ад лац. surdus — глухі.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Gehörsinnm -(e)s слых, пачуццё слы́ху
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
acuity
[əˈkju:əti]
n.
вастрыня́f.
acuity of hearing — вастрыня́слы́ху
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
какафо́нія, ‑і, ж.
Негарманічнае, сумбурнае спалучэнне гукаў, непрыемнае для слыху. Какафонія зыкаў густым струменем выбівалася з вокан.Гартны.
[Грэч. kakophōnia — дрэннае гучанне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АТЫ́Т [ад грэч. us(ōtos) вуха + ...іт],
запаленне вуха. Адрозніваюць атыт вонкавы, сярэдні і ўнутраны. Вонкавы — запаленне вушной ракавіны і вонкавага слыхавога праходу ў выніку траўматызму і пранікнення інфекцыі. Суправаджаецца болем у вуху, гноепадобнымі выдзяленнямі, зніжэннем слыху, ацёчнасцю вушной ракавіны. Сярэдні востры (запаленне барабаннай поласці, еўстахіевай трубы) узнікае пры пранікненні ў поласць сярэдняга вуха мікробаў. Прыкметы: колючы боль у вуху, паніжэнне слыху, павышэнне тэмпературы цела. Сярэдні хранічны цягнецца гадамі, у барабаннай перапонцы ўтвараецца ўстойлівая адтуліна, з вуха цячэ гной, паніжаецца слых. Унутраны (запаленне ўнутр. вуха — вушнога лабірынта), лабірынт гнойны, калі гінуць канцы слыхавога нерва ў лабірынце вуха, што прыводзіць да страты слыхавой і вестыбулярнай функцый, і лабірынтыт серозны — ацёк тканкі; пасля завяршэння працэсу вестыбулярная функцыя аднаўляецца, слыхавая — часткова. Сімптомы: галавакружэнне, расстройства раўнавагі, млоснасць, ірвота, зніжэнне або поўная страта слыху. Лячэнне тэрапеўтычнае, фізіятэрапеўтычнае, у цяжкіх выпадках — хірургічнае. Атыты могуць прыводзіць да глухаты, менінгітаў, абсцэсаў мозгу, сепсісу.