Verbum

«НО́ВЫ РАМА́Н»,

«неараман», «антыраман», разнавіднасць франц. мадэрнісцкай прозы 1950—70-х г. Характарызуецца адмаўленнем традыцый франц. рэаліст. рамана 19—20 ст., яго маст. тэхнікі, традыц. манеры апавядання, сюжэта, устойлівых характараў і непаўторных лёсаў герояў. Ідэі «неараманістаў» пераклікаліся з філасофіяй «смерці чалавека» культуролага М.​Фуко. Прадстаўнікі «Н.р.» (Н.​Сарот, А.​Роб-Грые, М.​Бютор, К.​Сімон, К.​Марыяк і інш.) лічылі ўстарэлым і неактуальным само паняцце асобы і трактоўку яе ў л-ры і культуры. Акцэнт рабіўся на ўнутр. дыялагічную стыхію несвядомага і падсвядомага («магма падсвядомага» Сарот), на падкрэслена бясстраснае апісанне прадметаў знешняга свету («рэчавізм» Роб-Грые), на мазаіцы думак, успрыняццяў, якія складваліся ў «міфалагему» пэўнай цывілізацыі (поліфанічныя тэксты Бютора). «Неараманісты» спрабавалі выпрацаваць новую тэхніку і структуру бясфабульнага і безгеройнага апавядання, проціпастаўлялі пазнавальныя здольнасці мастацтва і яго каштоўнасна-сэнсавую накіраванасць, што заводзіла прозу ў тупік самагоднай пісьменніцкай тэхналогіі.

Літ.:

Еремеев Л.Н. Французский «новый роман». Киев, 1974;

Андреев Л.Г. Современная литература Франции, 60-е гг. М., 1977.

А.​У.​Вострыкава.

т. 11, с. 373

Тармола Раман Якубавіч

т. 15, с. 441

Філіпаў Раман Сяргеевіч

т. 16, с. 393

Чабатароў Раман Сямёнавіч

т. 17, с. 200

Шайкоў Раман Міхайлавіч

т. 17, с. 360

Якабсон Раман Восіпавіч

т. 18, кн. 1, с. 250

Унгерн фон Штэрнберг Раман Фёдаравіч

т. 16, с. 233