ка́мер-лаке́й

(ням. Kammerlackei)

старшы прыдворны лакей.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

höfisch a

1) прыдво́рны

2) вы́танчаны (пра манеры)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

пасце́льнічы, ‑ага, м.

Прыдворны чын у Рускай дзяржаве 15–17 стст., асоба, якая ведала пасцеллю цара, яго асабістай казной, майстэрняй, у якой шылі адзенне і бялізну цару, і пад.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

я́сельнічы, ‑ага, м.

Гіст. Прыдворны чын у рускай дзяржаве 15–17 стст. // Асоба, якая ўзначальвала Канюшневы прыказ з пачатку 17 ст., а таксама загадвала царскім псовым паляваннем. Загад ясельнічага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кра́ўчы

(польск. krajczy)

гіст. прыдворны, які загадваў княжацкі сталом.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

лейб-ме́дык

(ад ням. Leib = цела + медык)

прыдворны ўрач.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Hófrat m -(e)s, -räte прыдво́рны ра́дца, го́фрат (тытул)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Poet Laureate [ˌpəʊɪtˈlɔ:riət] n.

1. прыдво́рны паэ́т, які́ піша ве́ршы на ўрачы́стую падзе́ю

2. паэ́т-лаўрэа́т; найбо́льш вядо́мы паэ́т (у краіне, рэспубліцы і да т.п.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

КУПЕРЭ́Н ((Couperin) Франсуа) (10.11.1668, Парыж — 12.9.1733),

французскі кампазітар, клавесініст і арганіст. З сям’і патомных музыкантаў. У 1685—1723 арганіст сабора Сен-Жэрве ў Парыжы, з 1693 прыдворны арганіст, з 1702 прыдворны клавесініст і настаўнік музыкі. Найб. значны прадстаўнік франц. клавесіннага мастацтва, развіваў яго як кампазітар (4 зборнікі п’ес праграмнага зместу — партрэты сучаснікаў, жанравыя сцэнкі, пейзажы), віртуоз і тэарэтык (трактат «Мастацтва ігры на клавесіне», 1716). Аўтар канцэртаў, трыо-санат, арганных п’ес, матэтаў.

Літ.:

Алексеев А.Д. Клавирное искусство. Вып. 1. М.; Л., 1952;Друскин М.С. Клавирная музыка... XVI—XVIII вв. Л., 1960.

т. 9, с. 36

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

алема́нда

(фр. allemande = літар. нямецкая)

старадаўні прыдворны французскі танец нямецкага паходжання.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)