Нарыца́ць ’называць?’: Нарицай, мати, Ивана своимъ сыномъ (магіл., Шн. 2, 620). Запазычана са ст.-слав.нарнцати ’зваць, клікаць, называць’ (ц < Ос паводле т. зв. трэцяй палаталізацыі), гл. наракиць, нарачоны.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
first-name
[ˈfɜ:rstneɪm]
v.t.
называ́цькаго́ па і́мі
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
апеляты́ў
(ад лац. appellare = называць)
лінгв. імя агульнае як супрацьлегласць імені ўласнаму.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
тытулава́ць
(лац. titulare)
называць каго-н. у адпаведнасці з тытулам, званнем, чынам.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
spade[speɪd]n. рыдлёўка, лапа́та
♦
call a spade a spаde ≅ называ́ць рэ́чы сваі́мі імёнамі
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
nazywać
незак.называць; даваць імя;
nazywać rzeczy po imieniu — называць рэчы сваімі імёнамі
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
ІРА́НСКІ АЗЕРБАЙДЖА́Н,
гістарычная вобласць на ПнЗ Ірана. Пасля заключэння Туркманчайскага дагавора 1828 так сталі называцьпаўд.ч. Азербайджана, якая засталася ў межах Ірана. Гал. горад — Тэбрыз. Адзін з цэнтраў нац.-вызв. руху 20 ст. ў Іране.