awning

[ˈɔnɪŋ]

n.

маркі́за f., наве́с -а m. (над вакно́м, дзьвяры́ма)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

шацёр, шатра́, мн. шатры́, шатро́ў, м.

1. Лёгкае пераноснае жыллё з тканіны, скуры і пад., якое будуецца звычайна ў форме конуса.

2. Высокі пірамідальны чатырохгранны ці васьмігранны дах (цэркваў, званіц, вежаў і пад.; спец.).

|| прым. шатро́вы, -ая, -ае.

Ш. навес.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

canopy [ˈkænəpi] n.

1. балдахі́н (над ложкам)

2. по́лаг; наве́с;

a canopy of leaves лісцвяны́ шацёр

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

маркі́за​II ж. (навес) Markíse f -, -n, Sónnendach n -(e)s, -dächer

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Надры́ва ’навес для захавання дроў’: У надрывае дроў нʼи паленца (Сцяшк. Сл.). Са спалучэння прыназоўніка на (значэнне мэты, прызначэння) і назоўніка дрыва ’дровы’; цікавая мадэль універбацыі, узнікшая на падставе семантычнай кандэнсацыі паветка (навес) на дрыва > на дрыва > надрывау параўн. надзіклі (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Паднаве́с ’павець’ (Сл. ПЗБ), паднаве́ска ’тс’ (Сцяшк. Сл., ДАБМ, 798). Гл. навес.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

казыро́к, -рка́, мн. -ркі́, -рко́ў, м.

1. Цвёрдая частка ў галаўным уборы, якая выступае над ілбом; брыль.

2. Невялікі навес у чым-н., над чым-н.

К. пад’езда.

◊

Браць (узяць) пад казырок — аддаць чэсць, прыкладаючы правую руку да галаўнога ўбору.

|| прым. казырко́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

blind​1 [blaɪnd] n.

1. што́ра; наве́с (над вітрынай);

a venetian blind жалюзі́

2. адгаво́рка; падма́н, вы́думаная прычы́на

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

marquee [mɑ:ˈki:] n.

1. вялі́кі тэнт

2. AmE наве́с над увахо́дам у буды́нак (гатэль, тэатр і да т.п.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ВІНЕ́Я (ад лац. vinea асадны навес),

прыстасаванне, якое выкарыстоўвалася стараж.-рым. арміяй у час аблогі ўмацаванняў. Уяўляла сабой лёгкае збудаванне на катках са сценамі і дахам з плеці або дошак, накрытымі шкурамі або дзёрнам. Бакавыя сцены мелі дзверы і амбразуры. У час руху вінеі да ўмацавання або сцяны крэпасці ззаду прыстаўляліся іншыя вінеі — атрымліваўся крыты ход. Наперадзе ставілася вінея большага памеру з нахіленым шчытом спераду, прызначаная для размяшчэння тарана.

т. 4, с. 184

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)