лука́, -і́, ДМ луцэ́, мн. лу́кі і (з ліч. 2, 3, 4) лукі́, лук, ж.

1. Дугападобны паварот ракі, а таксама мыс, які абгінаецца ракой.

2. Выгін пярэдняга ці задняга краю сядла.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Lándspitze f -, -n мыс

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

АГУ́ЛЬЯС, Агульяш (Agulhas; ад партуг. agulha іголка),

паўд. мыс Афрыкі; гл. Ігольны мыс.

т. 1, с. 89

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

АЛЬМАДЫ́ (Almadies),

мыс на п-ве Зялёны Мыс, у Сенегале. Самы зах. пункт Афрыкі (17°32′ зах. даўгаты і 14°45′ паўн. шыраты).

т. 1, с. 278

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

КА́БУ-БРА́НКУ (партуг. Cabo Branco літар. белы мыс),

мыс у Бразіліі, самы ўсх. пункт мацерыка Паўд. Амерыка (34°46′ зах. д. і 7°09′ паўд. ш.).

т. 7, с. 387

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Canaveral, Cape

[,keɪpkəˈnævərəl]

мыс Кана́вэрал

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Horn, Cape

[,keɪpˈhɔ:rn]

мыс Горн

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Lándzunge f -, -n геагр. каса́, мыс

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Сузо́к ’мыс’ (Ласт.). Рус. пск., цвяр. сузо́к ’мыс’. Да уз‑ (гл. вузкі) з прыст. с‑ і суф. ‑ок. Параўн. суга ’тс’, гл.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ГОРН (Cabo de Hornos, Hoorn),

мыс на в-ве Горн (архіпелаг Вогненная Зямля), самы паўд. пункт Паўд. Амерыкі (55°59′ паўд. ш. і 67°16′ зах. д.). Адкрыты ў 1616 галандцамі Я.​Лемерам і В.​Схаўтэнам. Уваходзіць у склад нац. парку Мыс Горн (Чылі).

т. 5, с. 361

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)