Magnétfeld n -(e)s, -er фіз. магні́тнае по́ле

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

інду́ктар, ‑а, м.

1. Электрычная машына з ручным прыводам для атрымання пераменнага току. Тэлефонны індуктар.

2. Электрамагніт, які ўтварае магнітнае поле ў генератары пастаяннага току.

[Лац. induktor — пабуджальнік, узбуджальнік.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паслядзе́янне, ‑я, н.

Спец. З’ява, якая заключаецца ў тым, што ўздзеянне чаго‑н. выяўляецца не толькі ў момант прымянення, але і ў наступных стадыях. Магнітнае паслядзеянне. Паслядзеянне ўгнаенняў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

притяже́ние прыцяжэ́нне, -ння ср.;

зако́н земно́го притяже́ния зако́н зямно́га прыцяжэ́ння;

магни́тное притяже́ние магні́тнае прыцяжэ́нне.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

magnetic [mægˈnetɪk] adj.

1. магні́тны;

a magnetic field магні́тнае по́ле;

magnetic tape магні́тная сту́жка

2. магнеты́чны;

a magnetic personality магнеты́чная асо́ба

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

паслядзе́янне ср., спец. последе́йствие;

магні́тнае п. — магни́тное последе́йствие;

тэ́рмін ~ння ўгнае́нняў — срок последе́йствия удобре́ний

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыцяжэ́нне ср., физ. притяже́ние;

зако́н зямно́га ~ння — зако́н земно́го притяже́ния;

магні́тнае п. — магни́тное притяже́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

схіле́нне, ‑я, н.

1. Кніжн. Дзеянне паводле знач. дзеясл. схіляць — схіліць і схіляцца — схіліцца.

2. У астраноміі — адна з нябесных каардынат.

•••

Магнітнае схіленне — вугал паміж магнітным і геаграфічным мерыдыянамі ў пэўным пункце зямной паверхні.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

МАГНЕТАКАЛАРЫ́ЧНЫ ЭФЕ́КТ,

змена тэмпературы магнетыка пры адыябатным (цеплаізаляваным) змяненні напружанасці H→ магнітнага поля, у якім знаходзіцца магнетык. Пры адыябатным размагнічванні (памяншэнні H→) т-ра зніжаецца, пры адыябатным намагнічванні (павелічэнні H→) — павышаецца. М.э. асабліва значны ў фера- і парамагнетыкаў (гл. Магнітнае ахаладжэнне).

т. 9, с. 475

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

магнітало́гія

(ад магніта- + -логія)

навука, якая вывучае магнітнае поле Зямлі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)