the humanities

а) лаці́нская й грэ́цкая мо́ва й літарату́ра

б) гуманіта́рныя наву́кі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Лаці́на ’лацінская мова’ (Нас.), ст.-бел. латина, латына ’тс’, ’каталіцызм’ (XV ст.), запазычана са ст.-польск. łacina, якое з лац. latina (Кюнэ, Poln., 73; Булыка, Лекс. запазыч., 187).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

łacina

ж. лацінская мова; лаціна;

łacina ludowa — вульгарная лаціна

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

нітраге́н

(лац. nitrogenium, ад гр. nitron = салетра + genos = нараджэнне)

лацінская назва азоту.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

ЛУ́ПУ ((Lupu) Васіль) (? — 1661),

гаспадар (князь) васальнага Турцыі Малдаўскага княства ў 1634—53. Пры Л. ў г. Ясы адкрыты Славяна-грэка-лацінская акадэмія (1640) і першая малд. друкарня (1641), дзе выдадзены першы друкаваны збор законаў у Малдове «Улажэнне» (1646). У выніку паходаў Б.Хмяльніцкага ў Малдову (1650 і 1652) Л. вымушаны быў заключыць з ім саюз (1652). У 1653 скінуты з прастола Георгіем Стэфанам. Памёр у зняволенні ў Стамбуле.

т. 9, с. 372

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

стылі́стыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

1. Вучэнне аб стылях мовы. Лацінская стылістыка. Стылістыка рамантызму.

2. Раздзел тэорыі літаратуры, які вывучае стылі мастацкіх твораў. // Сукупнасць вобразных сродкаў мовы якога‑н. мастацкага твора, пісьменніка, літаратурнай школы і пад. Схільнасць да знешне яркіх .. вобразаў адчуваецца ў самой стылістыцы ранніх твораў К. Чорнага. Адамовіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лі́псі

(ням. Lipsi, ад Lipsia = лацінская назва Лейпцыга)

сучасны бальны танец з сінкапіраванымі акцэнтамі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

«КРЫНІ́ЦА»,

бел. выдавецкая суполка, што існавала ў 1946—48 у лагеры для перамешчаных асоб у г. Мігельсдорф (Германія). Узначальвалі А.​Марговіч і А.​Бута. Выдавала чытанкі для вучняў пачатковых класаў М.​Міцкевіча, падручнікі А.​Верасеня («Паэтычная стылістыка»), М.​Кунцэвіча («Лацінская мова»), творы Я.​Купалы («Магіла льва»), М.​Сяднёва («На край святла»), А.​Кавалеўскага («Шапка-няўглядка»), зборнікі апавяданняў («Толькі сон»), а таксама «Скаўцкія гульні», «Скаўцкі спадарожнік», «Рэгулямін скаўцкіх спраўнасьцяў», часопісы «Напагатове», «У вырай» і інш.

А.​С.​Ляднёва.

т. 8, с. 516

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

славя́на-грэ́ка-лаці́нскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. славя́на-грэ́ка-лаці́нскі славя́на-грэ́ка-лаці́нская славя́на-грэ́ка-лаці́нскае славя́на-грэ́ка-лаці́нскія
Р. славя́на-грэ́ка-лаці́нскага славя́на-грэ́ка-лаці́нскай
славя́на-грэ́ка-лаці́нскае		 славя́на-грэ́ка-лаці́нскага славя́на-грэ́ка-лаці́нскіх
Д. славя́на-грэ́ка-лаці́нскаму славя́на-грэ́ка-лаці́нскай славя́на-грэ́ка-лаці́нскаму славя́на-грэ́ка-лаці́нскім
В. славя́на-грэ́ка-лаці́нскі (неадуш.)
славя́на-грэ́ка-лаці́нскага (адуш.)		 славя́на-грэ́ка-лаці́нскую славя́на-грэ́ка-лаці́нскае славя́на-грэ́ка-лаці́нскія (неадуш.)
славя́на-грэ́ка-лаці́нскіх (адуш.)
Т. славя́на-грэ́ка-лаці́нскім славя́на-грэ́ка-лаці́нскай
славя́на-грэ́ка-лаці́нскаю		 славя́на-грэ́ка-лаці́нскім славя́на-грэ́ка-лаці́нскімі
М. славя́на-грэ́ка-лаці́нскім славя́на-грэ́ка-лаці́нскай славя́на-грэ́ка-лаці́нскім славя́на-грэ́ка-лаці́нскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

альбарутэ́ніка

(н.-лац. albaruthenica, ад лац. alba = белая + с.-лац. Ruthenia = Русь)

лацінская назва беларусазнаўства.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)