consensus [kənˈsensəs] n. кансэ́нсус, зго́да, адзінаду́шша, адзінаду́шнасць, узго́дненая ду́мка
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
агрэма́н, ‑у, м.
Згода ўрада адной дзяржавы прыняць асобу, прапанаваную іншай дзяржавай у якасці яе дыпламатычнага прадстаўніка.
[Ад фр. agrément — згода.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паразуме́нне, ‑я, н.
Згода, аднадушнасць, разуменне адзін аднаго. Успамінаючы дэталі, людзей.., [Максім з Апанасам] усё бліжэй даходзілі да паразумення. Машара.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мір¹, -у, м.
1. Адсутнасць варожасці, вайны; згода.
Барацьба народаў за м.
Жыць у міры.
У сям’і м.
2. Пагадненне ваюючых бакоў аб канчатковым спыненні ваенных дзеянняў.
Падпісаць м.
|| прым. мі́рны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
молчали́вый маўклі́вы;
молчали́вое согла́сие маўклі́вая зго́да;
молчали́вое одобре́ние маўклі́вае адабрэ́нне.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
przyzwolenie
н. дазвол; згода
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
акцэ́пт
(лац. acceptus = прыняты)
1) згода на заключэнне дагавору на прапанаваных умовах;
2) форма безнаяўнага разліку паміж арганізацыямі, а таксама згода аплаціць грашовыя дакументы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
прынцыпо́вы, -ая, -ае.
1. Які датычыць прынцыпаў.
Прынцыповае пытанне.
2. Які прытрымліваецца цвёрдых прынцыпаў
П. чалавек.
Прынцыповая крытыка.
3. Які датычыць чаго-н. толькі ў асноўным.
Прынцыповая згода на што-н.
|| наз. прынцыпо́васць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ПЕРСО́НА ГРА́ТА (лац. persona grata пажаданая асоба) у дыпламатычнай практыцы, асоба, на прызначэнне якой кіраўніком дыпламат. прадстаўніцтва дададзена згода ўрада той дзяржавы, куды яна накіроўваецца. П.г. лічыцца дыпламат. работнік, які атрымаў дазвол на ўезд у краіну свайго знаходжання (уязная віза). Гл. таксама Агрэман, Акрэдытаванне.
т. 12, с. 300
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
АГРЭМА́Н (франц. agrement),
папярэдняя згода ўрада адной краіны на прызначэнне пэўнай асобы ў якасці кіраўніка дыпламат. прадстаўніцтва другой краіны. Паводле Венскай канвенцыі аб дыпламат. зносінах 1961 без агрэману такое прызначэнне не можа адбыцца. Пасля атрымання агрэману асоба становіцца персонай грата. Прычыны адмовы ў агрэману тлумачыць не абавязкова.
т. 1, с. 87
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)