Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
interceder
[,ɪntərˈsi:dər]
n.
засту́пнік, хада́йнік -а m., абаро́нца -ы m.; засту́пніца, хада́йніца f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
pleader
[ˈpli:dər]
n.
1) абаро́нца (асаблі́ва судо́вы)
2) засту́пнік -а m., засту́пніца f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ПРАТЭКТАРА́Т (ад лац. protektor абаронца, заступнік),
форма залежнасці адной дзяржавы ад другой. Пры П. фармальна захоўвалася бачнасць дзяржаўнасці, але за пратэктарам прызнаваліся шырокія правы і паўнамоцтвы на ўмяшанне ва ўнутр. справы дзяржавы, якая пратэжыруецца. Пратэктар, як правіла, прысвойваў сабе многія сферы дзярж. дзейнасці: знешнія зносіны, вярх.ваен. камандаванне, правасуддзе, збіранне некаторых падаткаў і інш. Усе гэтыя функцыі кіравання былі падсправаздачныя рэзідэнту пратэктара. П. быў этапам на шляху ўстанаўлення каланіяльнага панавання ў дзяржавах, супраціўленне якіх каланізатарам не ўдавалася адразу і поўнасцю пераадолець. Напр., у Мадагаскары П. 1885—96 папярэднічаў устанаўленню Францыяй там свайго каланіяльнага панавання; японскі П., устаноўлены ў Карэі ў 1905, папярэднічаў яе анексіі ў 1910. Нацысцкая Германія ўстанавіла свой П. у Чэхіі і Маравіі пасля таго, як акупіравала іх. У канцы 20 ст. П., як і любая форма каланіяльнай залежнасці, не існуе.