deduction [dɪˈdʌkʃn] n.
1. дэду́кцыя, высно́ва, вы́вад, заключэ́нне
2. вы́лік, вылічэ́нне
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
неўгрунтава́ны, ‑ая, ‑ае.
Які не мае дастатковай угрунтаванасці; неўсталяваны. Неўгрунтаваны быт. Неўгрунтаваны вывад.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэзалюты́ўны, ‑ая, ‑ае.
Які змяшчае ў сабе канчатковы вывад, рэвалюцыю. Рэзалютыўная частка рашэння.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэзюмі́раваць, -рую, -руеш, -руе: -руй; -раваны і рэзюмава́ць, -му́ю, -му́еш, -му́е; -му́й; -мава́ны, зак. і незак., што (кніжн.).
Зрабіць (рабіць) рэзюмэ, вывад са сказанага, напісанага.
Р. сваё выказванне.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ІНДУ́КЦЫЯ (ад лац. inductio навядзенне, стымуляванне) у логіцы, спосаб разважання (розумазаключэння) і метад даследавання, пры якіх агульныя вывады робяцца на аснове ведаў аб адзінкавых фактах. Пытанні тэорыі І. сустракаюцца ў працах Арыстоцеля, імі займаліся прадстаўнікі эмпірычнага прыродазнаўства 17—18 ст. Значны ўклад у распрацоўку тэорыі І. зрабілі Ф.Бэкан, Г.Галілей, І.Ньютан, Дж.С.Міль, Дж.Гершэль. Шырока выкарыстоўваецца пры пабудове пэўных тэорый у біялогіі, фізіцы, матэматыцы (гл. Матэматычная індукцыя) і інш. Індуктыўнае заключэнне заўсёды імавернае, але калі яно ісціннае, то нясе ў сабе новыя веды. Таму індуктыўнае заключэнне патрабуе дадатковых сродкаў пазнання, прымяненне якіх і вырашае пытанне аб ісціннасці канчатковых вывадаў. Адрозніваюць І. поўную і няпоўную. Поўная І. ўяўляе сабой вывад агульнага палажэння пра клас увогуле на аснове разгляду ўсіх яго элементаў; яна дае дакладны вывад. Пры няпоўнай І. агульны вывад робіцца на аснове разгляду часткі прадметаў пэўнага класа. Гэты вывад не поўны, а таму не зусім дакладны, патрабуе далейшага даследавання інш. метадамі (гл. Аналіз, Сінтэз, Дослед, Дэдукцыя).
В.М.Пешкаў.
т. 7, с. 236
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
неаб’екты́ўны, ‑ая, ‑ае.
Які не адлюстроўвае сапраўднага становішча спраў; прадузяты. Неаб’ектыўны падыход. Неаб’ектыўны вывад.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паралагі́чны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які мае адносіны да паралагізму, які з’яўляецца паралагізмам. Паралагічны вывад.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скараспе́лы прям., перен. скороспе́лый;
~лая бу́льба — скороспе́лый карто́фель;
с. вы́вад — скороспе́лый вы́вод
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
dedukcja
ж. дэдукцыя; вывад
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
wnioskowanie
н. выснова, вывад
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)