бе́здна ж.

1. бе́здань, -ні ж., бяздо́нне, -ння ср., прадо́нне, -ння ср., про́рва, -вы ж.;

2. (множество) разг. про́цьма, -мы ж., бе́зліч, -чы ж.;

◊

бе́здна прему́дрости шутл. бе́здань праму́драсці.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

chasm [ˈkæzəm] n.

1. lit. глыбо́кая раско́ліна; бе́здань, бяздо́нне; про́рва, прадо́нне

2. fml глыбо́кае разыхо́джанне (у поглядах, густах); неадо́льная супярэ́чнасць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Ábgrund m -(e)s, -gründe про́рва, бе́здань

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Úntiefe II f -, -n бе́здань, бяздо́нне; прадо́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Адхла́нь ’бездань’ (Сцяшк. МГ, Федар. 1) < польск. otchłań ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Kluft I f -, Klüfte цясні́на; бе́здань, про́рва, прадо́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Бязэ́нніца ’бездань’ (Сцяц.), бязэ́ніца ’тс’, бязэ́нны ’бяздонны’ (Сцяшк. МГ). Утварэнне ад бе́зна (< бе́здна).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

odmęt, ~u

м.

1. бяздонне, бездань; вір; прорва;

~y morskie — марская бездань;

2. перан. хаос, мітусня, сумятня, замяшанне

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

КІКЛО́ПЫ, цыклопы,

у старажытнагрэчаскай міфалогіі аднавокія волаты, сыны Урана і Геі. Былі скінуты бацькам у тартар (бездань), але вызвалены Зеўсам, для якога вырабілі маланкі-стрэлы, што дапамаглі яму адолець тытанаў. Лічыліся памагатымі Гефеста ў яго кузні, будаўнікамі магутных «кіклапічных» пабудоў у Мікенах і Тырынфе. Паводле «Адысеі», К. — дзікае племя, што жыве ў пячорах на аддаленым востраве і не прызнае ўлады багоў.

т. 8, с. 257

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

profundity

[prəˈfʌndəti]

n., pl. -ties

1) вялі́кая глыб f.

2) бе́здань, про́рва, глыбіня́ f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)