felicity

[fəˈlɪsəti]

n., pl. -ties

1) шча́сьце n., уда́ча f.

2) асало́да f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Сло́дыч ‘уласцівасць салодкага; салодкі смак’ (ТСБМ, Нас.), ‘задавальненне, асалода’ (Сержп.). Запазычанне з польск. słodycz ‘тс’, аб чым сведчыць наяўнасць ‑ło‑, гл. Карскі 2-3, 39; Цвяткоў, Запіскі, 2, 1, 60. Параўн. саладосць, салодкі.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

enjoyment

[ɪnˈdʒɔɪmənt]

n.

1) асало́да f.; уце́ха, прые́мнасьць f.

2) ра́дасьць f., шча́сьце n.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

эдэ́м

(ст.-яўр. eden = асалода)

1) біблейскі рай;

2) перан. прыгожая мясцовасць, дзе можна бесклапотна і шчасліва жыць.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

delight​1 [dɪˈlaɪt] n. задавальне́нне, захапле́нне, зачарава́нне; асало́да;

take delight in smth. знахо́дзіць задавальне́нне ў чым-н.;

the delights of life ра́дасці жыцця́

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

enjoyment [ɪnˈdʒɔɪmənt] n. асало́да, прые́мнасць;

I get a lot of enjoyment from reading his memories. Я атрымліваю вялікую асалоду ад чытання яго ўспамінаў.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Erquíckung f -, -en

1) асвяжэ́нне, прахало́да; падмацава́нне

2) асало́да, уце́ха

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

◎ Лаўды́ ’добра’ (Яўс.): «…лаўдьі табе, калі усе пымагиюць…» Відавочна, уграфінізм, параўн. эст. laudi ’палок у лазні’ < laud ’стол’, ’дошка’, вепск. лaud ’тс’. Семантыка слова лаўды — вынік развіцця значэння ’палок у лазні’ > ’асалода, раскоша ад парання ў лазні’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

сла́дость

1. (сладкий вкус) саладо́сць, -ці ж., сало́дкасць, -ці ж.;

2. перен. асало́да, -ды ж., сло́дыч, -чы ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Рары́тус ’асалода’ (воран., Сл. рэг. лекс.). З акцэнтаваннем значэння ’надзвычайны, якасны’, праз польск. rarytas ’рэдкая рэч’ ці непасрэдна з лац. rāritās ’рэдкасць, малая колькасць’, rārus ’рэдкі, дасканалы, гатунковы, надзвычайны’, у адрозненні ад рарытэт, што праз ням. Rarität ’рэдкасць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)