сцябло́, -а́, мн. сцёблы і (з ліч. 2, 3, 4) сцяблы́, сцёблаў, н.

Надземная частка травяністай расліны, якая нясе на сабе лісце, кветкі і плады.

С. бобу.

|| прым. сцябло́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

aquatic [əˈkwætɪk] adj.

1. вадзяны́;

aquatic plants вадзяны́я раслі́ны

2. вадапла́ўны (пра птушак)

3. во́дны (пра спорт)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

blade [bleɪd] n.

1. лязо́ (нажа)

2. ло́пасць (прапелера, вясла)

3. былі́нка, траві́нка; до́ўгі, ву́зкі ліст (расліны)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

extinct [ɪkˈstɪŋkt] adj.

1. вы́мерлы; неісну́ючы (пра жывёл, расліны, мовы і да т.п.)

2. пату́хлы (пра вулкан)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

укаране́лы

1. (пра расліны) éingewurzelt;

2. перан. éingebürgert, éingewurzelt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

засухаўсто́йлівы с.-г. dǘrrebeständig, dürrefest;

засухаўсто́йлівыя раслі́ны dürrefeste Pflánzen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

аднадо́мнасць, ‑і, ж.

Знаходжанне мужчынскіх (тычынкавых) і жаночых (песцікавых) кветак на адным каліве расліны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

клу́бень, ‑бня, м.

Патоўшчаная мясістая частка сцябла або кораня расліны. Клубні кальрабі. Клубні бульбы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гутаперчано́сны, ‑ая, ‑ае.

Які мае ў сабе сок, прыгодны для вырабу гутаперчы. Гутаперчаносныя расліны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

міжгатунко́вы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які адбываецца паміж гатункамі адной расліны. Міжгатунковае апыленне. Міжгатунковае скрыжаванне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)