буйныя сац. групы, якія аб’ядноўваюць людзей з агульным сац.-эканам. і паліт. статусам і якасна адрозніваюцца паводле такога статуса. У навуцы і дзярж.-паліт. практыцы са стараж. часоў назіраюцца розныя падыходы да паняцця К. Найб. распаўсюджаны аб’ектыўныя крытэрыі, якія звязаны пераважна з сутнаснымі фактамі эканам. жыцця грамадства, напр., з месцам у пэўнай гістарычна абумоўленай сістэме грамадскай вытв-сці, памерамі прыватнага матэрыяльнага багацця (А.Сміт, Д.Рыкарда, Ф.Гізо і інш.), роляй у арганізацыі сучаснай высокатэхнал. вытв-сці і кіраванні ёю. Паводле К.Маркса, Ф.Энгельса і У.І.Леніна, К. — гэта вял. групы людзей, якія адрозніваюцца адносінамі да сродкаў вытв-сці (што юрыдычна замацоўваецца ў адпаведных законах), сваёй роляй у грамадскай арганізацыі працы, а ў канчатковым выніку — спосабамі атрымання і памерамі той часткі грамадскага багацця, якою яны карыстаюцца; з прыватным прысваеннем вынікаў грамадскай працы звязана існаванне ў класавым грамадстве К. эксплуататарскіх і эксплуатуемых. М.Вебер лічыў, што К. — гэта спалучэнне разнародных груп людзей, якія адрозніваюцца ўзроўнем адукацыі, занятасцю, даходамі і валодаюць аднымі і тымі ж жыццёвымі шанцамі і перспектывамі. У.Л.Уорнер адносіў да К. групы людзей, якія самі залічвалі сябе да пэўнай пазіцыі ў сістэме сац. іерархіі (вышэйшы, ніжэйшы, сярэдні К.). Сучасныя зах. сацыялогія і паліталогія пры характарыстыцы сац. структуры грамадства зыходзяць з тэорыі сацыяльнай стратыфікацыі.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
дваяве́рства, ‑а, н.
Адначасовае існаванне ў свядомасці і ў абрадах людзей элементаў дзвюх розных рэлігій.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дуб’ё, ‑я, н., зб.
Разм.
1. Дубовыя палкі, колле.
2.Пагард. Пра тупых, бесталковых людзей.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дыскамфо́рт, ‑у, М ‑рце, м.
Адсутнасць умоў, неабходных для нармальнай жыццядзейнасці людзей, выканання пэўнай работы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
памылко́вы, ‑ая, ‑ае.
Няправільны, з памылкай. Бывае, што прадбачанні нават вопытных людзей аказваюцца памылковымі.Ермаловіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шахтапад’ёмнік, ‑а, м.
Від грузавога ліфта для пад’ёму (спуску) людзей і грузаў па шахтавых ствалах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БЕРТРАНІ́ЗМ, некрасадызм,
рэдкая палавая ненармальнасць, якая вызначаецца спалучэннем некрафіліі і садызму. Выяўляецца палавой цягай да трупаў людзей, жаданнем катаваць іх, іншы раз адбываецца палавы акт з трупам.