Кніжн.Група прыдворных, якая ўплывае сваімі інтрыгамі на дзяржаўныя справы ў карыслівых мэтах. Інтрыгі камарыллі.
[Ісп. camarilla.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
курці́на, -ы, мн. -ы, -цін, ж.
1. Града для кветак, клумба (уст.).
2. Участак, засаджаны адной пародай дрэў, а таксама група дрэў адной пароды.
3. Частка крапаснога вала паміж двума бастыёнамі (уст.).
|| прым.курці́нны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
плея́да, -ы, ДМ -дзе, ж. (высок.).
1.Група выдатных дзеячаў пэўнай эпохі ў якой-н. галіне культуры, навукі.
П. выдатных пісьменнікаў.
2. (з вялікай літары), мн. Плея́ды, Плея́д. Вялікая колькасць яркіх зорак у сузор’і Цяльца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
category
[ˈkætəgɔri]
n., pl. -ies
катэго́рыя, кля́са, гру́паf.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
pop-group[ˈpɒpgru:p]n. поп-гру́па, невялі́кі анса́мбль эстра́днай му́зыкі, у тым лі́ку поп-му́зыкі; поп-анса́мбль
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
statuary[ˈstætʃuəri]n.fml збор скульпту́р, скульпту́рная гру́па;
fine ancient pieces of statuary цудо́ўныя ўзо́ры анты́чнай скульпту́ры
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
troop1[tru:p]n.
1.гру́па; гурт; грамада́; атра́д
2. ста́так, чарада́ (жывёлы)
3.pl.troops во́йска
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
КЛАН (гэльскае clann нашчадак, патомства),
1) старажытная радавая абшчына ў ірландцаў і шатландцаў; у перыяд разлажэння радавых адносін — група кроўных сваякоў, нашчадкаў аднаго стараж. роду, якія насілі імя магчымага родапачынальніка.
2) Род, група, члены якой звязаны пераважна сваяцкімі адносінамі; замкнёная грамадская група, групоўка, якая звычайна ўзнікае і існуе на аснове эканам., дзелавых сувязей, агульнасці інтарэсаў, якія часта маюць злачынны характар (напр., мафіёзны К.).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
КУРЦІ́НА (франц. courtine),
1) асобны ўчастак лесу, парку, сквера; група дрэў, кустоў ці травяністых раслін у ландшафтным парку.
2) Група драўнінна-хмызняковых раслін аднаго віду ў мяшаным лесанасаджэнні ці група элітных дрэў, пакінутых пасля высечкі лесу ў якасці крыніц аднаўлення расліннасці; штучныя насаджэнні для замацавання грунту на горных схілах, каля крыніц, па берагах рэк і інш. 3) Частка крапаснога вала паміж двума бастыёнамі.