апанта́ны

1. beséssen (чым-н. von D); süchtig;

2. у знач. наз. Beséssene (sub) m -n, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

асле́плены

1. gebléndet, blind;

2. (пазбаўлены здольнасці правільна меркаваць аб чым-н.) gebléndet, verbléndet;

асле́плены зло́сцю blíndwütend

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

абнадзе́іць, абнадзе́йваць Hóffnung máchen, vertrösten vt (чым-н. auf A); etw. in Áussicht stéllen (каго-н. D)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

межава́цца

1. grénzen vi (з чым-н. an A);

2. (перамяжоўвацца) (áb)wéchseln, aufeinánder fólgen vi (s)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

нагру́жаны

1. камерц. beláden (чым-н. mit D); befráchtet (пра карабель); verláden (пра тавары);

2. (абавязкамі) belástet

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

артыко́н

(ад гр. orthos = прамы + eikon = адлюстраванне)

тэлевізійная электронна-прамянёвая трубка для пераўтварэння светлавога адлюстравання ў электрычныя імпульсы; больш адчувальная, чым іканаскоп, выкарыстоўваецца пры перадачы адлюстравання тэлебачаннем пры слабой асветленасці.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

баніфіка́цыя

(фр. bonification, ад лац. bonificare = паляпшаць)

1) надбаўка да цаны тавараў, якасць якіх вышэйшая, чым вызначана дагаворам;

2) вяртанне падаткаў, узятых з экспартных тавараў, з мэтай павышэння іх канкурэнтаздольнасці.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

дысана́нс

(фр. dissonance, ад лац. dissonans = які па-рознаму гучыць)

1) муз. адначасовае спалучэнне тонаў рэзкага, няўзгодненага гучання (проціл. кансананс 1);

2) перан. адсутнасць у чым-н. гармоніі, разлад, няўзгодненасць.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

каўпа́к

(тур., кр.-тат. kalpak)

1) галаўны ўбор конусападобнай, авальнай або іншай формы (напр. к. клоуна, кухарскі к.);

2) накрыўка над чым-н. конусападобнай або акруглай формы (напр. шкляны к.).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

лімі́т

(фр. limite, ад лац. limes, itis = мяжа, граніца)

1) норма, у межах якой дазволена карыстацца чым-н., расходаваць што-н.;

2) перан. крайняя мяжа чаго-н. (напр. л. часу).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)