enthálten*

1. vt змяшча́ць, утры́мліваць

2. ~, sich устры́млівацца (ад чаго-н.), не рабі́ць (чаго-н.);

sich der Stímme ~ устрыма́цца пры галасава́нні

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verwáhren

1. vt (с)хава́ць, захо́ўваць

2. ~, sich (gegen A)

1) засцерага́ць сябе́ (ад чаго-н.)

2) пратэстава́ць (супроць чаго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

vorhér adv даўне́й, ране́й, за́гадзя;

lánge ~ задо́ўга (да чаго-н.);

~ géhen* пайсці́ заўча́сна [зана́дта ра́на];

éinige Táge ~ за не́калькі дзён (да чаго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Vórstufe f -, -n

1) (zu D) пе́ршая ступе́нь, папярэ́дні эта́п (чаго-н.), пе́ршы крок (на шляху чаго-н.)

2) першапачатко́вае навуча́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

unterlássen* vt не рабі́ць (чаго-н.), адмаўля́цца (ад чаго-н.), не выкарысто́ўваць;

nicht ~ etw. zu tun не праміну́ць што-н. зрабі́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

schmáchten vi высок.

1) паку́таваць, тамі́цца (ад чаго-н. – vor D)

2) (nach D) тужы́ць (па кім-н.); пра́гнуць (чаго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ánecken vi (s)

1) вы́цяцца (аб рог чаго-н.), зачапі́ць (за рог чаго-н.)

2) (h, s) разм. зачапі́ць (каго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

grudge

[grʌdʒ]

1.

n.

1) кры́ўда f.

2) незычлі́васьць, непрыя́знасьць f.; антыпа́тыя f.; за́йздрасьць f.

to have a grudge against a person — мець зуб на каго́

2.

v.t.

1) злава́цца, крыўдава́ць на каго́ за што; зайздро́сьціць каму́ чаго́

2) шкадава́ць каму́ чаго́, скупі́цца

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

go by

а) міна́ць (пра час); прахо́дзіць паўз што

б) кірава́цца чым, трыма́цца чаго́

в) ісьці́ пад чым

go by the name — быць вядо́мым пад і́мем

г) абыхо́дзіцца без чаго́

He cannot go by without food — Ён ня мо́жа абыхо́дзіцца бязь е́жы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

план

(лац. planum = плоскасць)

1) чарцёж якой-н. мясцовасці, будынка, прадмета (напр. тапаграфічны п., п. горада, п. школы);

2) загадзя намечаная праграма мерапрыемстваў, выканання пэўнай работы (напр. пяцігадовы п.);

3) задума, праект, асноўныя рысы якой-н. работы (напр. п. даклада);

4) пэўны парадак, паслядоўнасць чаго-н. (напр. п. урока);

5) размяшчэнне чаго-н. у перспектыве;

6) спосаб разгляду чаго-н., пункт гледжання (у тэарэтычным плане).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)