балота на ПдУ Любанскага р-на Мінскай вобл., у вадазборы р. Арэса. Нізіннага тыпу. Пл. 9,2 тыс.га, у межах прамысл. пакладу 6,9 тыс.га. Сярэдняя глыб. торфу 1,9 м. Асушаную ч. выкарыстоўваюць пад ворыва і сенажаць. На неасушаных землях месцамі рэдкі лес з хвоі і бярозы, пашырана асакова-гіпнавая расліннасць.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
МАНЕ́РКА,
1) пасудзіна з клёпак або выдзеўбаная з дрэва, пашыраная на Беларусі ў 19 — пач. 20 ст. Дыяметр у 1,5—2 разы большы за вышыню. Мела вушкі, за якія прывязвалі вяроўку або рамень і насілі цераз плячо. Бралі М. ў поле, на сенажаць, у лес.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Лясок, лесок ’невялікі лес’ (ТСБМ; ганц., Сл. ПЗБ), ’зараснік арэшніку’ (івац., Нар. сл.). Да лес (гл.). Улічваючы семантыку лексем, можна дапусціць, што ў некаторых прасл. гаворках lěsъ > абазначала ’ліставы лес’ — магчыма, як вынік балт. субстрату. Параўн. літ.laĩškas ’ліст (дрэва)’, а таксама першасную семантыку лексемы lěsъ y зах.-слав. мовах (Марван, Inform bul. pro otázky jazykovědné, 5, Praha, 1964, 30–31; Трубачоў, Дополн., 2, 485).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
бру́савы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да бруса (у 1, 2 знач.). Брусавы лес.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
малапрыго́дны, ‑ая, ‑ае.
Недастаткова прыгодны для чаго‑н. Малапрыгодная зямля. Малапрыгодны для будаўніцтва лес.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
губі́цьнесов.
1. губи́ть;
г. лес — губи́ть лес;
г. дзіця́ — губи́ть ребёнка;
2.перен. губи́ть;
г. жыву́ю спра́ву — губи́ть живо́е де́ло;
3.см. губля́ць 1;
◊ плёткі ха́ту гу́бяць — спле́тни дом гу́бят
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Holzn -es, Hölzer
1) дрэ́ва, драўні́на, дро́вы;
aus ánderem ~(e) geschnítten [geschnítzt] sein быць чалаве́кам і́ншага скла́ду
2) лес;
~ fällen [háuen] сячы́лес
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Кле́ткі ’месца, дзе рос клён, кляновы лес’ (Яшк.). Гл. клець.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
бук, -а і -у, мн. -і, -аў, м.
1. -а. Вялікае лісцевае дрэва з гладкай светла-шэрай карой і цвёрдай драўнінай.
Пасадзіць б.
2. -у. Драўніна гэтага дрэва.
Зуб’е ў граблях з буку.
|| прым.бу́кавы, -ая, -ае.
Б. лес.
Сямейства букавых (наз.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
азары́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ры́цца; зак., чым (высок.).
Ярка асвяціцца.
Лес азарыўся яркім сонцам.
2.перан. Ажывіцца, павесялець.
Твар чалавека азарыўся ўсмешкай.
3.перан. Нечакана праясніцца ад думкі, здагадкі (пра свядомасць, розум).
|| незак.азара́цца, -а́ецца.
|| наз.азарэ́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)