разява́ка, ‑і,
1. Той, хто бяздумна прыглядаецца да каго‑, чаго‑н.
2. Тое, што і разява.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
разява́ка, ‑і,
1. Той, хто бяздумна прыглядаецца да каго‑, чаго‑н.
2. Тое, што і разява.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аскадэ́см
(
сумчаты
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
батрыяты́нія
(
сумчаты
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
гелазінаспо́ра
(
сумчаты
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
гібе́ра
(
сумчаты
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
гістэрагра́фій
(
сумчаты
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
дарлю́ка
(
недасканалы
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
дэндрафо́ма
(
недасканалы
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
калеаспо́рый
(
базідыяльны
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
клі́трыс
(
сумчаты
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)