невозмути́мый (спокойный) спако́йны; (равнодушный) абыя́кавы; (ничем не нарушаемый) непару́шны; (полный) по́ўны;
сохраня́ть невозмути́мое споко́йствие захо́ўваць по́ўны спако́й;
невозмути́мый тон спако́йны (абыя́кавы) тон;
невозмути́мый челове́к спако́йны чалаве́к;
невозмути́мая тишина́ непару́шная цішыня́.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
сумасше́дший
1. прил. вар’я́цкі; (сошедший с ума) звар’яце́лы;
сумасше́дший дом вар’я́цкі дом;
сумасше́дший челове́к звар’яце́лы чалаве́к;
2. сущ. вар’я́т, -та м.;
3. прил., перен., разг. шалёны;
сумасше́дшие де́ньги шалёныя гро́шы;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
торопли́вый
1. (склонный, привыкший торопиться) паспе́шлівы, обл. хапатлі́вы;
торопли́вый челове́к паспе́шлівы чалаве́к;
2. (быстрый, поспешный) паспе́шны, паспе́шлівы; шпа́ркі;
торопли́вые движе́ния паспе́шныя (паспе́шлівыя, шпа́ркія) ру́хі;
торопли́вые шаги́ паспе́шныя (паспе́шлівыя, шпа́ркія) кро́кі.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
холосто́й в разн. знач. халасты́;
холосто́й вы́стрел халасты́ стрэл;
холосто́й челове́к халасты́ чалаве́к;
холосто́й ход маши́ны техн. халасты́ ход машы́ны;
холосто́й шкив техн. халасты́ шкіў;
холосто́й патро́н воен. халасты́ патро́н;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
◎ Піскульга́ ’чалавек, які мае пісклявы голас’ (Бяльк.). Утворана ад піск (гл.) і суфіксаў з негатыўным адценнем -у//’ і ‑га.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Скрак ‘худая запушчаная жывёліна’ (гродз., ЖНС), ‘худы занядбаны чалавек’ (бяроз., Ск. нар. мовы). Няясна. Магчыма, суадносіцца з храк (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Прала́за ’пранырлівы чалавек, прайдзісвет, спрытнюга’ (ТСБМ). Рус. прола́за ’тс’. Дэрыват ад пралазіць < лазіць. Семантыка аналагічная пройда, прайдоха і інш.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Падлыга́ла ’які дапамагае ілгаць’ (Нас.), падлыжнік ’падлізлівы, угодлівы чалавек’ (Чачот). Рус. падлыгала ’ілгун’. Да *падлыгаць < лыгаць. Гл. лыга©.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Маклак ’надта поўнае дзіця’ (докш., Янк. Мат.), ’неахайны’ (Касп.), макляк ’нязграбны чалавек’ (рэч., Мат. Гом.). Роднаснае з вахла́к (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Махаме́ла, мохаме́ла ’павольны, непаваротлівы чалавек’ (ТС). З укр. хаму́ла ’тс’ з прэфармантам ма‑. Параўн. укр. махаму́ла ’цяльпук, мяла’ (Нікан.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)