1. Пералік або сукупнасць назваў тэрмінаў, што ўжываюцца ў якой-н. спецыяльнасці.
Геаграфічная н.
Н. лекавых сродкаў.
2.зб. Наменклатурныя работнікі, а таксама спісы адпаведных пасад (разм.).
|| прым.наменклату́рны, -ая, -ае.
Н. работнік.
Наменклатурныя кадры.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ПАДСПРАВАЗДА́ЧНАЯ АСО́БА,
работнік прадпрыемства, установы, арг-цыі, які паводле загаду кіраўніка атрымаў грашовую суму «пад справаздачу» для прадбачаных расходаў. Ва ўстаноўленыя тэрміны П.а. павінна здаць авансавую справаздачу пра расходаванне падсправаздачнай сумы.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
за́гсаўскі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да загса, належыць яму. Загсаўскі работнік. □ У гэтыя дні Зыбін, нарэшце, па ўсіх загсаўскіх законах ажаніўся з Жэняй.Мележ.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рады́ст, ‑а, М ‑сце, м.
Работнік, які абслугоўвае прыёмна-перадавальную радыёстанцыю. З гадзіну таму назад радыст прыняў шыфроўку з штаба злучэння партызанскіх атрадаў Палесся.Краўчанка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
саста́рыцца, ‑руся, ‑рышся, ‑рыцца; зак.
Тое, што і састарэцца. Глядзіць на млынок-недарэку Млынар, што састарыцца змог, Як гэты замшэлы, гарбаты, Старанны работнік-млынок.Бялевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
brickmaker
[ˈbrɪkmeɪkər]
n.
цагля́р -а́m., цаге́льнік -а m., рабо́тнік на цаге́льні
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
bungler
[ˈbʌŋglər]
n.
дрэ́нны рабо́тнік; бракаро́б -а, парта́ч -а́m., парта́чка f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Вазаві́к1 ’ламавік, конь для грузавых перавозак’ (КЭС). Рус.возовик ’тс’, укр.возовик ’тс’. Да вазавы (у адрозненне ад верхавы).
Вазаві́к2 ’той, хто ўмее накласці воз сена’ (Янк. III). Да вазавы (< *вазавы работнік) або непасрэдна да воз.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
служы́цель, -я, мн. -і, -яў, м.
1.Работнік, слуга (у 1 знач.).
2. Ніжэйшы служачы ў некаторых установах.
С. у тэатры.
С. у музеі.
3.перан., чаго. Той, хто служыць чаму-н. (высок.).
С. навукі.
○
Служыцель культу — духоўная асоба.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
актыві́ст
(рус. активист, ад лац. activus = дзейны)
актыўны член якога-н. калектыву; грамадскі работнік.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)