мі́ксер, ‑а, м.
1. Спец. Сасуд для прыёму вадкага чыгуну з доменнай печы.
2. Прылада для прыгатавання розных сумесяў.
[Англ. mixer — змяшальнік, ад дзеясл. to mix — змешваць.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лу́па, ‑ы, ж.
Павелічальнае дваякавыгнутае шкло ў аправе.
•••
Бінакулярная лупа — аптычная прылада для разглядвання дробных дэталей двума вокамі адначасова.
[Фр. loupe.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кампо́сцер, ‑а, м.
Прылада для прабівання ўмоўных знакаў кантролю (даты, нумару і інш.) на пасажырскіх білетах і інш. дакументах.
[Фр. composteur]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кіпяці́льнік, ‑а, м.
Апарат для прыгатавання кіпячонай пітной вады; тытан 3. // Электранагравальная прылада ў выглядзе спіралі для кіпячэння вады.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паляры́метр, ‑а, м.
Спец. Прылада для вызначэння ступені палярызацыі святла, а таксама для вымярэння вугла павароту плоскасці палярызацыі святла.
[Ад лац. polaris — палярны і грэч. metréō — мераю.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бёрда, ‑а, н.
Прылада ў ткацкім станку з тонкіх пласцінак накшталт грэбеня з дзвюма спінкамі для прыбівання ўточнай ніткі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
біно́кль, ‑я, м.
Аптычная прылада з дзвюх паралельна злучаных падзорных труб для разглядвання аддаленых прадметаў. Палявы бінокль. Прызмавы бінокль.
[Фр. binocle ад лац. bini — пара, два і oculus — вока.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рубі́ла, ‑а, н.
Прылада працы першабытнага чалавека з каменя міндалепадобнай формы, патоўшчанага і закругленага ў аснове, завостранага на канцы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ДЫФЕРЭНЦЫЯ́ЛЬНЫ МАНО́МЕТР, дыфманометр,
прылада для вымярэння рознасці (перападу) ціску вадкіх і газападобных рэчываў, узроўню вадкасці, а таксама расходу вадкасці, пары, газу па перападзе ціску. Бываюць прамапаказвальныя, самапішучыя і бясшкальныя (з эл. або пнеўматычнай перадачай паказанняў); паводле прынцыпу дзеяння адрозніваюць вадкасныя (вымераны ціск ураўнаважваецца слупком вадкасці) і мех. (ціск ураўнаважваецца сіламі пругкасці мембраны, спружыны, сільфона). Асн. тэхн. характарыстыкі: перапад ціскаў і найб. статычны ціск, на які разлічана прылада. Гл. таксама Расхадамер.
т. 6, с. 300
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
лю́лька¹, -і, ДМ -льцы, мн. -і, -лек, ж.
Прылада для курэння, якая складаецца з цыбука і коўшыка для тытуню.
Пыхкаць люлькай.
|| памянш. лю́лечка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.
|| прым. лю́лечны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)