Спец.Памяшканне, у якім што‑н. параць з мэтай ачышчэння, размякчэння і інш.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кегельба́н, ‑а, м.
Драўляны памост для гульні ў кеглі, а таксама спецыяльнае памяшканне для гэтай гульні.
[Ням. Kegelbahn.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кінатэа́тр, ‑а, м.
Памяшканне для публічнай дэманстрацыі кінафільмаў.
•••
Панарамны кінатэатр — кінатэатр, прыстасаваны для паказу панарамных кінафільмаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
імша́нік, ‑а, м.
Уцепленае памяшканне для зімоўкі пчол. У імшаніку цеснавата, усе вуллі не месцяцца.Сачанка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вадагрэ́йня, ‑і, ж.
Разм.
1.Памяшканне, дзе грэецца або кіпяціцца вада.
2. Тое, што і вадагрэйка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
заводакіраўні́цтва, ‑а, н.
Адміністрацыйны орган на заводзе, які кіруе ўсёй вытворчасцю. //Памяшканне, дзе знаходзіцца гэты орган.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кабі́на, -ы, мн. -ы, -бін, ж.
Невялікае, звычайна закрытае, памяшканне спецыяльнага прызначэння.
К. лётчыка.
К. для тайнага галасавання.
|| памянш.кабі́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак, ж.
|| прым.кабі́нны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ацяплі́цьсов.
1. (нагреть) отопи́ть; обогре́ть;
а. памяшка́нне — отопи́ть помеще́ние;
2. (сделать тёплым) отепли́ть, утепли́ть;
а. дзве́ры — отепли́ть (утепли́ть) дверь
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
БАПТЫСТЭ́РЫЙ (ад грэч. baptistērion купель),
памяшканне для хрышчэння ў правасл. ці каталіцкім храме. У краінах Зах. Еўропы — часта асобнае збудаванне, круглае або мнагаграннае ў плане, завершанае купалам. Унутры баптыстэрый упрыгожвалі мазаікай, скульптурай; пасярэдзіне знаходзілася купель для хрышчэння. Найбольш вядомыя італьян. баптыстэрыі ў Равене, Парме, Пізе, Фларэнцыі.
Баптыстэрый у Пізе. Закладзены ў 1153. Арх. Дыятысальві.Баптыстэрый у г. Равена (Італія). Сярэдзіна 5 ст.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
КАМЕНДАТУ́РА (ням. Kommandantur),
1) орган кіравання ваен. каменданта гарнізона, крэпасці, станцыі, порта і да т.п., а таксама памяшканне, якое ён займае.
2) У СССР падраздзяленне пагранічных войск, якое прызначалася для аховы пэўнага ўчастка дзярж. граніцы і складалася з некалькіх пагранзастаў; уваходзіла ў склад пагранатрада. К. ствараюцца і ў інш. выпадках, напр., у 1945—49 існавалі як органы сав.ваен. адміністрацыі ва Усх. Германіі.
