апраўда́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; -а́ны; зак.
1. каго (што). Прызнаць невінаватым, вынесці апраўдальны прыгавор.
А. падсуднага.
2. што. Даказаць магчымасць чаго-н.
Старацца а. які-н. учынак.
3. што. Паказаць сябе дастойным чаго-н.
А. высокае званне.
А. давер калектыву.
4. што. Акупіць, кампенсаваць.
Расходы апраўдаюць сябе.
|| незак. апра́ўдваць, -аю, -аеш, -ае.
|| наз. апраўда́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ЗАСЛУ́ЖАНЫ РАБО́ТНІК САЦЫЯ́ЛЬНАЙ АБАРО́НЫ РЭСПУ́БЛІКІ БЕЛАРУ́СЬ,
ганаровае званне, якое прысвойваецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь высокапрафес. работнікам органаў, устаноў і прадпрыемстваў сістэмы сац. абароны насельніцтва, што працуюць у гэтай галіне 15 і больш гадоў, за заслугі ў арганізацыі сац. дапамогі грамадзянам, іх пенсіённага забеспячэння, укараненні розных форм і відаў дабрачыннасці, развіцці навук. даследаванняў па найважнейшых кірунках сац. абароны насельніцтва. Устаноўлена 13.4.1995. У 1981—88 існавала званне засл. работнік сац. абароны Беларускай ССР, якое прысвойвалася Прэзідыумам Вярх. Савета БССР.
Заслужаныя работнікі сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь
1981. В.В.Алфёраў, М.У.Алфіменкава, В.Дз.Дзенісевіч, З.С.Ермаковіч, Ф.П.Жураў, Ю.М.Заруцкая, М.У.Зуёнак, І.П.Карбоўскі, К.І.Клюцавая, Л.В.Кожар, В.Г.Кончыц, М.А.Косарава, М.П.Лук’янаў, К.В.Маршаленка, П.В.Мацяцюк, Р.Ф.Попчанка, М.С.Садаўнічы, С.З.Серакова, М.С.Хулялеў, М.А.Ціцкая, М.П.Шарко.
1983. В.І.Варанкова, Л.А.Садзіна.
1985. А.Р.Шапуля. 1996. Я.І.Папко.
1997. Ф.Л.Гольдшміт.
т. 6, с. 566
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЛАЎРЫНО́ВІЧ (Эдуард Віктаравіч) (27.10.1909, в. Кулакова Верхнядзвінскага р-на Віцебскай вобл. — 12.3.1982),
Герой Сав. Саюза (1944). З 1938 старшыня калгасаў у Буда-Кашалёўскім р-не. З жн. 1941 у тыле ворага: камандзір дыверсійнай групы, узвода, 1-й Гомельскай партыз. брыгады. Званне Героя прысвоена за мужнасць і гераізм пры выкананні ўрадавых заданняў. У 1943—71 на сав. і адм. рабоце. Аўтар кн. «Вогненныя рэйкі» (2-е выд., 1974).
т. 9, с. 161
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ПАЖ (франц. page),
у сярэдневяковай Зах. Еўропе малады дваранін, які праходзіў першую ступень падрыхтоўкі да рыцарскага звання ў якасці асабістага слугі пры двары буйнога феадала ці караля. Пасля дасягнення 14-гадовага ўзросту ўзводзіўся ў збраяносцы. У 1711—1917 у Расіі прыдворнае званне. П. і камер-П. выконвалі розныя даручэнні царскай сям’і. З 2-й пал. 18 ст. П. — выхаванец пажскага корпуса (прывілеяваная ваен.-навуч. ўстанова).
т. 11, с. 510
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
обершарфю́рэр
(ням. Oberscharführer)
званне ў СС у фашысцкай Германіі, якое адпавядала званню фельдфебеля.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
оберштурмбанфю́рэр
(ням. Obersturmbannführer)
званне ў СС у фашысцкай Германіі, якое адпавядала званню падпалкоўніка.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
прафесу́ра
(ням. Professur, ад лац. professor = настаўнік)
1) званне, пасада прафесара;
2) прафесары.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
унтэршарфю́рэр
(ням. Unterscharführer)
званне ў СС у фашысцкай Германіі, якое адпавядала званню фельдфебеля.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
унтэрштурмфю́рэр
(ням. Untersturmführer)
званне ў СС у фашысцкай Германіі, якое адпавядала званню лейтэнанта.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
шарфю́рэр
(ням. Scharführer)
званне ў СС у фашысцкай Германіі, якое адпавядала званню фельдфебеля.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)