неперамо́жны

1. únbesiegbar;

2. (вельмі моцны) sehr stark, únüberwindlich, únwiderstehlich

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пара́дкам прысл.

1. (вельмі) recht, tüchtig;

2. (як належыць) órdentlich

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

раздражня́льны réizbar; errégbar;

ён ве́льмі раздражня́льны er ist leicht áufgebracht

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

niezbyt

не вельмі; не надта;

niezbyt duży — не вельмі вялікі;

niezbyt pomocny — не вельмі патрэбны; не вельмі карысны;

niezbyt pomyślny — малапаспяховы;

niezbyt przekonywający — малапераканаўчы;

niezbyt zachęcający — не надта прывабны; непрывабны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

па́лкі, -ая, -ае.

1. Прасякнуты моцным пачуццём.

П. парыў.

Палкая прамова.

2. Які вельмі захапляецца чым-н., цалкам аддаецца якой-н. справе.

П. агітатар.

П. змагар за нацыянальнае адраджэнне.

3. Вельмі страсны, гарачы.

П. позірк.

|| наз. па́лкасць, -і, ж. (да 1 і 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ніку́ды, прысл.

Ні ў якое месца; ні ў якім напрамку.

Н. не пайду.

◊

Нікуды не варты — вельмі дрэнны.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

імча́цца, -чу́ся, -чы́шся, -чы́цца; -чы́мся, -чыце́ся, -ча́цца; -чы́ся; незак.

Вельмі хутка перамяшчацца, ехаць, бегчы.

І. што ёсць сілы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

бааба́б, -а, мн. -ы, -аў, м.

Гіганцкае трапічнае лісцевае дрэва з вельмі тоўстым ствалом.

|| прым. бааба́бавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

далікатэ́с, -у, мн. -ы, -аў, м.

Рэдкая, вытанчаная, вельмі смачная страва.

Пакаштуйце нашых далікатэсаў.

|| прым. далікатэ́сны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

кару́нд, -а, М -дзе, м.

Вельмі цвёрды мінерал, разнавіднасцямі якога з’яўляюцца рубін, тапаз, сапфір.

|| прым. кару́ндавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)