Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
underlying
[,ʌndərˈlaɪɪŋ]1.
adv.
1) які́ ляжы́ць пад спо́дам чаго́, пад чым
2) асно́ўны; істо́тны
3) які́ ня кі́даецца ў во́чы; адра́зу незаўва́жны
2.
v., pres. p. of underlie
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
up-to-date
[,ʌptəˈdeɪt]
adj.
1) які́ сяга́е да суча́снасьці
2) які́ адпавяда́е суча́сным вымо́гам
an up-to-date textbook — падру́чнік напі́саны паво́для наве́йшых вымо́гаў
3) суча́сны
4) найно́ўшы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
glaring
[ˈglerɪŋ]
adj.
1) зы́ркі, я́ркі
2) які́ глядзіць лю́та і са зло́сьцю
3) зана́дта страка́ты
4) informalякі́ кі́даецца ў во́чы; відаво́чны
a glaring fault — відаво́чная, гру́бая памы́лка
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ЗАБО́Й,
1) канец горнай вырабаткі, які паступова прасоўваецца ў выніку горных работ і з’яўляецца рабочым месцам гарняка. У шахтах і рудніках З. бываюць: гарызантальныя, вертыкальныя і нахіленыя; ачышчальныя, дзе непасрэдна здабываюць карысныя выкапні, і падрыхтоўчыя, або праходчыя. У кар’ерах (пры адкрытай распрацоўцы радовішча) З. — участак заходкі (рабочага ўступа і інш.), які непасрэдна распрацоўваецца экскаватарам. Паводле размяшчэння адрозніваюць З. бакавыя (тарцовыя) і франтальныя.
2) Тарцовая паверхня буравой свідравіны, якая пры праходцы разбураецца буравым інструментам.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЗАДА́ТАК,
грашовая сума, якая выдаецца адным з бакоў дагавору другому боку ў лік належачых плацяжоў. З’яўляецца доказам заключэння дагавору і сродкам забеспячэння яго выканання. Паводле цывільнага заканадаўства Рэспублікі Беларусь у выпадку, калі дагавор застаецца невыкананым па віне боку, які даў З., ён застаецца ў другога боку. Калі ў невыкананні павінен бок, які атрымаў З., апошні павінен вярнуць яго ў двайным памеры. Бок, адказны за невыкананне дагавору, абавязаны кампенсаваць другому боку страты з залікам сумы З.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ДЗЯНШЧЫ́К,
1) у мінулыя часы ў шэрагу армій (герм., аўстра-венг., італьян., франц., рас. і інш.) салдат (матрос), які знаходзіўся пры генерале, адмірале, афіцэру або ваен. чыноўніку ў якасці прыслугі. У Расіі Дз. з’явіліся пры цару Міхаіле Фёдаравічу і прызначаліся для выканання розных даручэнняў на адзін дзень (адсюль назва); з канца 17 ст. пастаянная прыслуга. На караблях рас.ВМФ абавязкі Дз. фактычна выконваў веставы.
2) Афіцэр світы Пятра I, які выконваў яго асобыя даручэнні.