унтэрштурмфю́рэр

(ням. Untersturmführer)

званне ў СС у фашысцкай Германіі, якое адпавядала званню лейтэнанта.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

шарфю́рэр

(ням. Scharführer)

званне ў СС у фашысцкай Германіі, якое адпавядала званню фельдфебеля.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

штандартэнфю́рэр

(ням. Standartenfuhrer)

званне ў СС у фашысцкай Германіі, якое адпавядала званню палкоўніка.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

штурмбанфю́рэр

(ням. Sturmbannführer)

званне ў СС у фашысцкай Германіі, якое адпавядала званню маёра.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

шту́рмман

(ням. Sturmmann)

званне ў СС у фашысцкай Германіі, якое адпавядала званню яфрэйтара.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

patent, ~u

м. патэнт;

patent na wynalazek — патэнт на вынаходніцтва;

patent oficerski — афіцэрскае званне

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ганаро́вы в разн. знач. почётный;

г. госць — почётный гость;

~вае зва́нне — почётное зва́ние;

г. прэзі́дыум — почётный прези́диум;

~вая ва́рта — почётный карау́л;

○ ~вая гра́мата — почётная гра́мота

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

akadémisch a акадэмі́чны;

~e Bíldung вышэ́йшая адука́цыя;

éine ~e Würde erlágen атрыма́ць вучо́нае зва́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

«ВА́НЕМУЙНЕ», Эстонскі акадэмічны тэатр «Ванемуйне»,

старэйшы т-р Эстоніі, які аб’ядноўвае оперу, драму, аперэту і балет. Засн. ў 1870 у Тарту па ініцыятыве эст. паэтэсы і драматурга Л.​Койдула, п’есы якой паклалі аснову нац. драматургіі. Спектаклі ставіліся пры пеўчым т-ве «Ванемуйне» (ад імя бога песні ў эст. міфалогіі). З 1906 прафесійны. У 1966 прысвоена званне акадэмічнага.

т. 3, с. 502

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Прафе́сар ’вышэйшае вучонае званне выкладчыка і супрацоўніка вучэбных устаноў’, ’вялікі знаўца чаго-небудзь’ (ТСБМ). Ст.-бел. професоръ ’настаўнік, прафесар’ (XVI–XVII стст.) праз польск. profesor (Булыка, Запазыч., 268); пасля, магчыма (але неабавязкова), праз рус. профе́ссор з ням. Professor, крыніца ў лац. professor ’публічны настаўнік’ ад profiteor ’адкрыта аб’яўляць (аб прадмеце сваіх заняткаў, аб сваёй спецыяльнасці)’ (гл. Фасмер, 3, 384; Банькоўскі, 2, 780).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)