орт​1

(ням. Ort = літар. месца)

1) сярэбраная манета Польшчы і германскіх дзяржаў у 17—18 ст., якая адпавядала 1/4 талера;

2) гарызантальная падземная горная выпрацоўка, якая не мае непасрэднага выхаду на паверхню.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

пра́ца

(польск. praca, ад чэш. práce)

1) дзейнасць чалавека, накіраваная на стварэнне матэрыяльных і культурных каштоўнасцей (напр. фізічная п., разумовая п.);

2) служба (напр. месца п.);

3) навуковы твор (напр. літаратуразнаўчая п., мовазнаўчая п).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

áuswärts adv

1) во́нкі; зво́нку; знадво́рку

2) па́-за до́мам; у чужы́х края́х;

~ wóhnen жыць за го́радам;

von ~ з друго́га ме́сца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Etáppe f -, -n

1) эта́п;

éine néue ~ éinleiten адкры́ць но́вую старо́нку (у гісторыі чаго-н.)

2) вайск. тыл

3) ме́сца адпачы́нку

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

wund a пара́нены, сцёрты да крыві́;

éine ~e Stélle балю́чае ме́сца;

sich (D) die Füße ~ láufen* наце́рці сабе́ но́гі да крыві́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

confluence

[ˈkɑ:nfluəns]

n.

1) зьліцьцё n. (рэ́чак)

2) суто́к -у m. (ме́сца зьліцьця́)

3) зьбег -у m. (акалі́чнасьцяў)

4) збор -у, сьціск -у, наплы́ў -ву m. (людзе́й), нато́ўп -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

facility

[fəˈsɪləti]

n., pl. -ties

1) лёгкасьць f.

2) спрыт -у m.

3) абсталява́ньне, прыстасава́ньне n.

4) пада́тнасьць, рахма́насьць, згаво́рлівасьць f.

5) магчы́масьць, умо́ва f.

work facilities — ме́сца для пра́цы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Прыхі́сціць ’захінуць, засланіць’ (ТС). Сюды ж аддзеяслоўныя назоўнікі: пры́хісць ’прытулак; месца, дзе можна прыхінуць галаву’ (Шат.), прыхі́сце ’часовы будан’; ’паветка’ (стол., Нар. сл.). Да хіста́ць (гл.). Параўн. укр. захист ’абарона’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Права́дзіць ’праводзіць’ (Нас.; швянч., Сл. ПЗБ). Аўтары апошняга слоўніка параўноўваюць з польск. prowadzić, што, відаць, справядліва, улічваючы месца націску і арэал. Сюды ж правадзі́ны ’провады ў армію’ (лід., Сцяшк. Сл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Надвор ’падворак’: cèły nadwór (Пятк. 2). Узнікла ў выніку пераасэнсавання і зліцця прыназоўнікавай канструкцыі на двор: ’вонкі, за межы хаты’ > ’прастора па-за хатай’ > ’месца каля хаты, абмежаванае гаспадарчымі пабудовамі’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)