та́ лент м. é nt n á bung f адоранасць );
прыро́ дны та́ лент ú rtalent n
◊
закапа́ ць свой та́ лент ú nter den Sché ffel sté llen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
клу́ мачак , ‑чка, м.
Памянш. да клумак; маленькі клумак. На другі дзень, ранічкаю, Насця з клумачкам у руках потайкам пакінула свой хутар. Колас .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
куплёны , ‑ая, ‑ае.
Не свайго вырабу, набыты за грошы. Тытун быў свой , а не куплёны І драў ён горла, як шалёны. Колас .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
магна́ цтва , ‑а, н. , зб.
Магнаты. Польскае магнацтва. □ Гандлявалі, аднак, не толькі фінансісты. Свой кавалак хацела выдзерці з зубоў цара і магнацтва. Караткевіч .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зарэгістрава́ цца , ‑руюся, ‑руешся, ‑руецца; зак.
Запісацца, адзначыцца для ўліку; стаць на ўлік. Зарэгістравацца ў сакратара. // свой шлюб. Зарэгістравацца ў загсе.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
відазме́ нены , ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад відазмяніць.
2. у знач. прым. Які змяніў свой від, выгляд. Відазмененае рэчыва. Відазмененыя крылы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зазалаці́ цца , ‑ціцца; зак.
Стаць залацістыя, набыць колер, адценне золата. Зазалаціліся вогненным пажарышчам таполі, пад лёгкім ветрыкам пачалі губляць свой летні ўбор. Астрэйка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тату́ ля , ‑і, м.
Нар.-паэт. Ласк. да тата. Я ў той жа дзень, мой дарагі татуля, Пішу табе свой франтавы адказ. Астрэйка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
устурбава́ насць , ‑і, ж.
Стан устурбаванага (у 2 знач.); непакой, усхваляванасць. Дзянісаў сеў за свой столік.. Ім валодала бурная энергія, творчая ўстурбаванасць. Гамолка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АРЧЫМБО́ ЛЬДА ((Arcimboldo) Джузепе) (1527, Мілан — 11.7.1593),
італьянскі мастак. Жыў у Вене, Празе, Мілане. Майстар фрэсак, жывапісец, тэатр. дэкаратар, графік. У маньерыстычным кірунку вынайшаў свой алегарычны стыль адлюстравання, звязаны з парадаксальнай фантазіяй. Выканаў серыі партрэтаў, складзеных з раслін, прадметаў, сімвалаў і г.д. Сярод вядомых работ: «Лета», «Зіма» (1569), «Флора» (1589), «Партрэт Рудольфа II» (1590) і інш. Творчасць мастака — унікальны прыклад позняга маньерызму.
Я.Ф.Шунейка .
т. 1, с. 536
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)