Прашка́піцца ’правінаваціцца’ (стаўб., Нар. сл.), прашква́піцца ’праштрафіцца’ (брагін., Шатал.), праква́піцца ’прапусціць, упусціць’ (Ян.). Укр. прошке́питися, прошпе́титися ’правініцца’. З прашпэ́ціцца ’памыліцца, правініцца’, якое зафіксаваў ў Насовіча. Апошняе да шпэціць, шпэтный (гл.). Іншыя формы, відаць, зазналі розныя фанетычныя змены ў сувязі з экспрэсным характарам слова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

прамарга́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Разм.

1. Маргаць некаторы час.

2. перан.; каго-што. Празяваць, упусціць, не заўважыць. — Ну, Валя, нарэшце і табе жаніх знайшоўся. Больш, больш завіхайся каля яго, а то прамаргаеш... Скрыган.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

упу́шчаны

1. впу́щенный;

2. упу́щенный; уро́ненный, вы́роненный;

3. перен. упу́щенный;

4. вде́ланный; вре́занный;

1-4 см. упусці́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

протрави́ть сов.

1. хим., техн. пратраві́ць;

2. (обеззаразить) с.-х. пратруці́ць;

3. охотн. упусці́ць, вы́пусціць; см. протра́вливать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

entwíschen vi (s) (D) уцяка́ць, уцячы́;

j-n ~ lássen* упусці́ць, вы́пусціць каго́-н.

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

chance​1 [tʃɑ:ns] n.

1. вы́падак;

by chance выпадко́ва

2. шанс, шанц; магчы́масць, мажлі́васць; наго́да;

take one’s chance рызыкава́ць;

have no chance не мець ша́нсаў;

have not much/a poor chance мець ма́ла ша́нсаў;

lose the chance упусці́ць магчы́масць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

паме́ціць, ‑мечу, ‑меціш, ‑меціць; зак., каго-што.

Паставіць на чым‑, кім‑н. адметны знак, памету, метку. Памеціць бялізну. □ [Рыгор] зноў гартае кнігу, праглядае месцы, якія намеціў алоўкам. Арабей. // Абазначыць якім‑н. чынам. Перад тым, як упусціць [у сажалку] малькоў, вазілі іл, можа, з месяц, скідвалі яго ў ваду, і гэтыя месцы памецілі коллем. Ракітны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прасцерагчы́, ‑рагу, ‑ражэш, ‑ражэ; ‑ражом, ‑ражаце, ‑рагуць; зак., каго-што.

1. Сцерагчы некаторы час. Прасцерагчы статак усё лета.

2. Сцерагучы каго‑, што‑н., празяваць, упусціць.

3. Перасцерагчы, папярэдзіць. [Войцік:] — Ці ж я ад цябе хаваў, у якіх мы адносінах з Луцкевічам? Ці ж ты не ведаў, што мы здаўна з ім на нажах? І як я не напомніў табе аб гэтым, чаму не прасцярог? Машара.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

upuścić

upuś|cić

зак.

1. упусціць; выпусціць (з рук);

uważaj, nie ~ć! — глядзі, не ўпусці!;

2. адліць; выпусціць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

упуска́ць несов.

1. (давать входить, проникать) впуска́ть;

2. упуска́ть; (не удержав в руках — ещё) роня́ть;

3. перен. теря́ть, упуска́ть;

4. (в приготовленное место) вде́лывать; (плотн. — ещё) вре́зывать;

1-4 см. упусці́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)