Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
DíckeIIsubm, f -n, -n таўсту́н, таўсту́ха
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Пянцю́х (пенцюхъ) ’абрубак дрэва’; перан. ’таўстун’ (Нас.). Да пень (гл.), параўн. рус.пе́нтюх ’няўклюда’ (Праабражэнскі, 2, 36; Фасмер, 3, 232). Гл. таксама пенцюха́йла.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Мардзе́лік ’корж’ (Ян.). З мардзе́ль ’таўстун’ (Ян.) — паводле падабенства формы. Зваротнае развіццё семантыкі параўн. рус.пышка ’пампушка’ і ’дзяўчына, маладзіца’, драг.роўге́ня ’дародная кабета’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Schmérbauchm -(e)s, -bäuche разм.
1) пу́за
2) таўсту́н
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Tónnef -, -n
1) бо́чка
2) то́на
3) разм.таўсту́н
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
*Ікра́нік, ікря́нік ’мускулісты, ікрысты, з вялікімі ікрамі’ (Бяльк.); параўн. рус.перм.и́кря́ник ’таўстун, здаравяка’. Ад ікра2 (гл.) + суф. ‑нік ці ад *ікраны ’мускулісты, з вялікімі ікрамі’ з суф. ‑ік.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ляплёнік ’таўстун, як вылеплены’ (міёр., З нар. сл.), ’няўдалы хлеб ці праснак’ (КЭС, лаг.), ’муляр, пячнік’ (смарг., Сл. ПЗБ). Утвораны паводле прасл. мадэлі: дзеяслоў + суфікс ‑enъ з дадаткам суфікса ‑ik‑. Да ляпі́ць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
pólsternvt набіва́ць; аббіва́ць (мэблю);
er ist gut gepólstertразм. ён таўсту́н
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Трамба́ч, трамба́, трамбі́шча ’таўстун’ (Юрч. Вытв.), укр.лемк.трембуха́ч ’таўстабрухі, брухан’ узыходзяць да польск.trąba ’труба’, ’музычны інструмент’, ’звой палатна’, якое да прасл.*trǫba > бел.труба (гл.) пры ад’ідэацыі італ.tromba ’труба’. Да семантыкі параўн. трубіць ’многа есці’.