friendly [ˈfrendli] adj. (to/towards) сябро́ўскі, дружалю́бны, прыя́зны;

in a friendly way прыя́зна, дружалю́бна

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

шарж, -а і -у, мн. -ы, -аў, м.

1. -у. Сатырычная або гумарыстычная манера адлюстравання каго-, чаго-н. у падкрэслена скажоным, карыкатурным выглядзе.

2. -а. Малюнак, партрэт, выкананы ў такой манеры.

Сяброўскі ш.

|| прым. ша́ржавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

fréundschaftlich a сябро́ўскі, дружалю́бны, сардэ́чны, прыя́зны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

дру́жа, клічная форма ад наз. «друг», м.

Разм. Ужываецца як сяброўскі зварот да каго‑н. — Да нас у госці прыязджай, Мой дружа дарагі! Агняцвет.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Fréundschaftsbesuch m -(e)s, -e сябро́ўскі візі́т

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

membership

[ˈmembərʃɪp]

1.

n.

1) сябро́ўства, чле́нства n.

2) сябры́, чле́ны (як гру́па)

3) ко́лькасьць сябро́ў

2.

adj.

сябро́ўскі, чле́нскі

membership card — сябро́ўскі біле́т, сябро́ўскае пасьве́дчаньне

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

sociable

[ˈsoʊʃəbəl]

1.

adj.

тавары́скі, грама́дзкі; сябро́ўскі, прыя́зны

We had a sociable afternoon together — У сябро́ўскіх гу́тарках мы праба́вілі ра́зам ве́чар

2.

n.

сябро́ўскі, тавары́скі ве́чар

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

kamerádschaftlich

1. a сябро́ўскі, тавары́скі

2. adv па-сябро́ўску, па-тавары́ску

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

хло́пча, клічная форма ад наз. «хлопец», м.

Разм. Ужываецца як сяброўскі зварот да каго‑н. [Дзядуля:] — А ты мне ў дарадчыкі, хлопча, не варты, Яшчэ ты, сынок, не дарос. Бялевіч. Лёня спытаў у мяне: — Адкуль ты, хлопча, будзеш родам? Сабаленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ГУ́МАР (англ. humour),

від камічнага, які спалучае насмешку і спачуванне, знешне камічную трактоўку і ўнутр. дачыненне да таго, што ўяўляецца смешным. Лічыцца, што гумар — суб’ектыўная копія аб’ектыўнага камізму. Збліжаецца з інш. відамі камічнага — іроніяй і сатырай. Адлюстроўвае смешнае ў жыцці і чалавечых характарах; прадугледжвае ўменне бачыць узвышанае ў абмежаваным і малым, значнае ў смешным і недасканалым. Тэорыя гумару распрацавана ў эстэтыцы рамантызму ням. пісьменнікам Жанам Полем. Гумар бывае чуллівы, дабрадушны, сяброўскі, грубы, насмешлівы, зларадны, цынічны, мае нац. асаблівасці. Гумар — асн. элемент многіх твораў бел. л-ры і фальклору, неад’емны кампанент многіх літ. жанраў (камедыя, вадэвіль, байка, пародыя, фельетон і інш.).

т. 5, с. 531

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)