Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
падча́с, прысл. і прыназ.
1. Часам, у асобныя прамежкі часу.
Яму п. бывае сумна.
2.прыназ. з Р. Выражае часавыя адносіны: ужыв. пры ўказанні на з’яву, падзею, тэрмін, у час якіх адбываецца ці існуе што-н.
П. аварыі загінулі пасажыры.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
парахаўні́ца, ‑ы, ж.
Уст.Сумна або пасудзіна, у якой захоўвалі порах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
само́тнапрысл.
1.wéhmütig, schwérmütig; beklómmen;
2. (сумна) lángweilig
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
unhappily
[ʌnˈhæpɪli]
adv.
1) су́мна, журбо́тна
2) нешчасьлі́ва; неадпаве́дна; на жа́ль
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
żałośnie
жаласна, сумна, засмучана, журботна
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
tęskno
сумна, журботна, тужліва; маркотна
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
паштальёнскі, ‑ая, ‑ае.
Разм. Які мае адносіны да паштальёна. Паштальёнская сумна. Паштальёнскае адзенне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скуры́цца, скурыцца; зак.
Зрасходавацца пры курэнні; дакурыцца. Папяроска скурылася, і стала сумна.Пестрак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЛЁСІК (дзявочае Лявіцкая) Ванда Антонаўна
(25.9.1895, г.п. Радашковічы Маладзечанскага р-на Мінскай вобл. — 8.12.1968),
бел. пісьменніца. Дачка Ядвігіна Ш., жонка Я.Лёсіка. Скончыла Вышэйшае пачатковае вучылішча ў Радашковічах (1914). Працавала ў Мінску ў «Беларускай кнігарні», у гар. б-цы імя А.Пушкіна, час. «Лучынка» і «Саха», дзіцячым прытулку пры Бел. т-ве дапамогі пацярпелым ад вайны, Першай мінскай бел. школе. У 1933 пакінула Беларусь, выехала да рэпрэсіраванага мужа; жыла ў Ліпецку, у пас. Татарка Стаўрапольскага краю. З 1909 друкавалася ў газ. «Наша ніва», у 1920-я г. ў час. «Зоркі», «Іскры Ільіча». У апавяданнях («Бацькаўшчына», «Сумна, сумна шуміць старушка ліпа...» і інш.) і вершах выказвала замілаванне роднай прыродай. Аўтар успамінаў пра бацьку. Пераклала на бел. мову паасобныя творы М.Канапніцкай, В.Чайчанкі і інш.
Тв.:
У кн.: Беларуская дакастрычніцкая проза. Мн., 1965;