байба́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.

1. Стэпавая жывёліна атрада грызуноў, якая восень і зіму праводзіць у спячцы.

2. перан. Пра непаваротлівага, гультаяватага чалавека (разм.).

|| прым. байбако́вы, -ая, -ае (да 1 знач.) і байба́цкі, -ая, -ае (да 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

кавы́ль, ‑ю, м.

Травяністая стэпавая расліна сямейства злакавых з вузкімі лістамі і кветкамі, сабранымі ў пушыстыя мяцёлачкі. Пад ледзь улоўнымі павевамі ветру кланяліся, высцілаліся доўгія сцябліны кавылю. Даніленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

высакаго́рна-стэ́павы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. высакаго́рна-стэ́павы высакаго́рна-стэ́павая высакаго́рна-стэ́павае высакаго́рна-стэ́павыя
Р. высакаго́рна-стэ́павага высакаго́рна-стэ́павай
высакаго́рна-стэ́павае		 высакаго́рна-стэ́павага высакаго́рна-стэ́павых
Д. высакаго́рна-стэ́паваму высакаго́рна-стэ́павай высакаго́рна-стэ́паваму высакаго́рна-стэ́павым
В. высакаго́рна-стэ́павы (неадуш.)
высакаго́рна-стэ́павага (адуш.)		 высакаго́рна-стэ́павую высакаго́рна-стэ́павае высакаго́рна-стэ́павыя (неадуш.)
высакаго́рна-стэ́павых (адуш.)
Т. высакаго́рна-стэ́павым высакаго́рна-стэ́павай
высакаго́рна-стэ́паваю		 высакаго́рна-стэ́павым высакаго́рна-стэ́павымі
М. высакаго́рна-стэ́павым высакаго́рна-стэ́павай высакаго́рна-стэ́павым высакаго́рна-стэ́павых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

го́рна-стэ́павы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. го́рна-стэ́павы го́рна-стэ́павая го́рна-стэ́павае го́рна-стэ́павыя
Р. го́рна-стэ́павага го́рна-стэ́павай
го́рна-стэ́павае		 го́рна-стэ́павага го́рна-стэ́павых
Д. го́рна-стэ́паваму го́рна-стэ́павай го́рна-стэ́паваму го́рна-стэ́павым
В. го́рна-стэ́павы (неадуш.)
го́рна-стэ́павага (адуш.)		 го́рна-стэ́павую го́рна-стэ́павае го́рна-стэ́павыя (неадуш.)
го́рна-стэ́павых (адуш.)
Т. го́рна-стэ́павым го́рна-стэ́павай
го́рна-стэ́паваю		 го́рна-стэ́павым го́рна-стэ́павымі
М. го́рна-стэ́павым го́рна-стэ́павай го́рна-стэ́павым го́рна-стэ́павых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лу́гава-стэ́павы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. лу́гава-стэ́павы лу́гава-стэ́павая лу́гава-стэ́павае лу́гава-стэ́павыя
Р. лу́гава-стэ́павага лу́гава-стэ́павай
лу́гава-стэ́павае		 лу́гава-стэ́павага лу́гава-стэ́павых
Д. лу́гава-стэ́паваму лу́гава-стэ́павай лу́гава-стэ́паваму лу́гава-стэ́павым
В. лу́гава-стэ́павы (неадуш.)
лу́гава-стэ́павага (адуш.)		 лу́гава-стэ́павую лу́гава-стэ́павае лу́гава-стэ́павыя (неадуш.)
лу́гава-стэ́павых (адуш.)
Т. лу́гава-стэ́павым лу́гава-стэ́павай
лу́гава-стэ́паваю		 лу́гава-стэ́павым лу́гава-стэ́павымі
М. лу́гава-стэ́павым лу́гава-стэ́павай лу́гава-стэ́павым лу́гава-стэ́павых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пусты́нна-стэ́павы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пусты́нна-стэ́павы пусты́нна-стэ́павая пусты́нна-стэ́павае пусты́нна-стэ́павыя
Р. пусты́нна-стэ́павага пусты́нна-стэ́павай
пусты́нна-стэ́павае		 пусты́нна-стэ́павага пусты́нна-стэ́павых
Д. пусты́нна-стэ́паваму пусты́нна-стэ́павай пусты́нна-стэ́паваму пусты́нна-стэ́павым
В. пусты́нна-стэ́павы (неадуш.)
пусты́нна-стэ́павага (адуш.)		 пусты́нна-стэ́павую пусты́нна-стэ́павае пусты́нна-стэ́павыя (неадуш.)
пусты́нна-стэ́павых (адуш.)
Т. пусты́нна-стэ́павым пусты́нна-стэ́павай
пусты́нна-стэ́паваю		 пусты́нна-стэ́павым пусты́нна-стэ́павымі
М. пусты́нна-стэ́павым пусты́нна-стэ́павай пусты́нна-стэ́павым пусты́нна-стэ́павых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ДАРЫГА́НГА,

вулканічная вобласць на У Манголіі. Патухлыя вулканы (выш. да 1778 м), палі базальтавых лаў, буйныя масівы пяскоў. Расліннасць паўпустынная і стэпавая.

т. 6, с. 58

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

стэ́павы геагр. Stéppen-;

стэ́павы рэгіён Stéppengebiet n -s, -e;

стэ́павая паласа́ Stéppenzone f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

байба́к, ‑а, м.

1. Стэпавая жывёліна атрада грызуноў, якая восень і зіму праводзіць у спячцы; стэпавы сурок.

2. перан. Разм. Пра непаваротлівага, гультаяватага чалавека; абібок, гультай. [Максім:] — Я і маці за цябе, байбак, душой пакутуем. Грамовіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

АРА́Н,

арабская назва тэр. Албаніі Каўказскай. У пісьмовых крыніцах гэта назва сустракаецца з 6 ст., у 9—10 ст. так называлася пераважна стэпавая зона міжрэчча Куры і Аракса (сучасны Мільскі стэп) з гарадамі Барда, Ганджа і Байлакан.

т. 1, с. 452

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)